Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΒΙΑΣΜΟΥ ΣΤΟ ΠΟΣΕΙΔΙ…

Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα περιστατικό απόπειρας βιασμού το οποίο μπορεί να αφήνει κάποιους μουδιασμένους ή απορημένους. Η πραγματικότητα όμως λέει ότι  τέτοια γεγονότα δεν είναι μεμονωμένα, αντίθετα το ποτήρι έχει ξεχειλίσει.  Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Ο βιαστής στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν ο γιατρός του καμπινγκ, με προηγούμενο ιστορικό που τον θέλει να εκμεταλλεύεται την ιδιότητά του για άσκηση βίας και υπεξαίρεση χρηματικών ποσών ύψους άνω των 100.000€, τίποτα όμως από όλα αυτά δεν φαίνεται να απασχόλησε την εταιρία που παρείχε κάλυψη των επειγόντων περιστατικών στο Ποσείδι, ούτε την Πρυτανεία που την προσέλαβε. Το πανεπιστήμιο είχε καταφέρει να μη δίνει ούτε τα απολύτως απαραίτητα στο κάμπινγκ, αφού το ιατρείο δεν είχε καν άδεια λειτουργίας! Την ίδια στιγμή ο υπεύθυνος της κατασκήνωσης προσπαθούσε να αποτρέψει την διάδοση του περιστατικού, κατέθεσε μάλιστα ως μάρτυρας υπεράσπισης του βιαστή και βρίσκεται ακόμα στη θεσούλα του! Η Πρυτανεία όσα ασθενοφόρα και να φέρει, όσο κι αν προσπαθεί με μέιλ προς τους φοιτητές δήθεν να το καταδικάσει, δεν θα καταφέρει ποτέ να το αναιρέσει. Στην πραγματικότητα, μαζί με την εργολαβία  είναι συνεργός. Και αυτό γιατί  με σκοπό την εμπορευματοποίηση και την άντληση όσο του δυνατόν περισσότερου κέρδους από το κάμπινγκ παραμέρισαν τη μέριμνα στους κατασκηνωτές σε τέτοιο βαθμό που προκάλεσαν οι ίδιοι την απόπειρα βιασμού της κοπέλας.
 Από την άλλη, δεν σημαίνει ότι με το να έχει τελειώσει κάποιος την Ιατρική Σχολή προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. Ένας  γιατρός για να προσφέρει πραγματικά υγεία δεν μπορεί παρά να παλεύει κάθε μέρα για καθολική παροχή της, να παλεύει για την «πλήρη σωματική, ψυχική, κοινωνική ευεξία (και όχι απλά την απουσία ασθένειας)» για όλους αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν. Το να εκμεταλλεύεται κάποιος την ιδιότητά του, που του δίνει την ευκαιρία σωματικής επαφής, ταυτόχρονα μάλιστα με το να χτίζει ατομικό κοινωνικό prestige, ειδικά στην περίπτωση που είναι και άντρας, για να επιβεβαιώνει διαρκώς την κυριαρχία του απέναντι στο γυναικείο φύλο, και όχι μόνο, μόνο οργή και αηδία μπορεί να μας προκαλέσει και ας είναι σίγουρος ότι αυτός και η βαρβατήλα του, θα μας βρουν μια μέρα απέναντί του και αυτό δεν είναι απειλή, αλλά υπόσχεση.
Δεν χρειάζεται να έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά κάποιος (πχ να είναι μετανάστης, όπως πολλοί θέλουν να το συνδυάζουν..) για να είναι βιαστής. Το χέρι των αντρών απέναντι στις γυναίκες και τη ματσίλα τους, τα οπλίζει κάθε μέρα η πατριαρχία και δεν είναι θέμα αμορφωσιάς ή κατώτερου κοινωνικοοικονομικού επίπεδου, ή θέμα εθνοτήτων. Το κυρίαρχο πρότυπο του (κυρίως) άντρα-ηγέτη που έχει την εξουσία, κάνει καριέρα και μπορεί να μεταχειριζεται τις γυναίκες (συχνότερα) όπως θέλει υπάρχει παντού, και από αυτό απορρέει από διάφορα παραδείγματα, όπως από το ποιος μπορεί να γίνει χειρουργός (όταν οι ίδιοι οι καθηγητές δηλώνουν συχνά πως τα χειρουργεία δεν είναι για γυναίκες) μέχρι την αναπαραγωγή σε συγγράμματα της Ιατρικής του δόγματος ότι η ομοφυλοφιλία είναι «αρρώστια» και άλλα πολλά τα παραδείγματα..
 Η διάκριση των δυο φύλων, δηλαδή θεώρηση ιστορικά της γυναίκας ως κοινωνικά κατώτερη από τον άντρα, οικοδομεί τη σεξιστική συμπεριφορά. Ένα σύνολο πρακτικών όπως είναι η εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος, η βιομηχανία του πορνό, η ανάθεση συγκεκριμένων μόνο ρόλων στις γυναίκες αποτελούν κανόνα της σύγχρονης κοινωνίας και όχι εξαίρεση και συχνά καταλήγουν στην αντιμετώπιση της γυναίκας ως υποχείριο σεξουαλικής εκμετάλλευσης.
 Ο βιασμός είναι η πιο αηδιαστική μορφή σεξιστικής βίας  όπου ο βιαστής επιβάλλει την εξουσία που του προσδίδει η πατριαρχική κοινωνία με τον χειρότερο τρόπο: γινεται ο απόλυτος εκμεταλλευτής της γυναίκας που επιβάλλει την εξουσία του αντιμετωπίζοντας την ως ακριβώς το αντικείμενο που μπορεί να του προσφέρει εκείνη τη στιγμή άμεση σεξουαλική ικανοποίηση. Στο βωμό της επιβολής και της εκτόνωσης,  τίποτα δεν στέκει εμπόδιο και τίποτα δεν στέκει όρθιο…
Δεν υπάρχει, λοιπόν, χώρος για κανένα άλλοθι. Η ανοχή σε τέτοια περιστατικά μεταφράζεται σε συνενοχή, σε στήριξη και ενίσχυσή τους. Όλα αυτά τίποτα άλλο παρά οργή δεν μπορούν να μας γεμίζουν. Οργή για τον βιαστή της κοπέλας, οργή  για την σάπια καπιταλιστική κοινωνία που αναπαράγει τον σεξισμό και την πατριαρχία, οργή για την σάπια καπιταλιστική κοινωνία που εμπορευματοποιεί τα πάντα και διαπράττει τα μεγαλύτερα εγκλήματα στο βωμό του κέρδους. Την οργή αυτή θα την εκφράσουμε στους δρόμους!


Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

τρελοΠΚΣ με Κόκκινα ΔΣ

Την Πέμπτη 8/6, στο μετεκλογικό ΔΣ το οποίο πραγματοποιήθηκε, γίναμε μάρτυρες ενός γεγόνοτος που πλέον δε μας εκλπήσσει όσον αφορά την ΠΚΣ και την αντίληψή της για το φοιτητικό κίνημα. Όπως ορίζεται, βάσει εκλογικών συσχετισμών η τρίτη δύναμη του συλλόγου, γίνεται και ο γραμματέας του συλλόγου (εκτός κι αν υπάρξει κάποια άλλη πρόταση). Παρόλο που εμείς ως σχήμα, ΚΑΡΦΙ-ΕΑΑΚ, ήμασταν τρίτη δύναμη, η ΔΑΠ, όπως και η ΠΚΣ, επέμεναν στην ονομαστική δήλωση αντιπροσώπων, κάτι το οποίο μας βρίσκει κάθετα αντίθετους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η ΔΑΠ να προτείνει, και να στηρίξει από πίσω της η ΠΚΣ, γραμματέας του συλλόγου να είναι κάποιος από την επόμενη από μας δύναμη(κάτι το οποίο πέρασε με υπερ από δαπ και πκς). Έτσι λοιπόν, με τις ευχές ΔΑΠ και ΠΚΣ η γραφειοκρατία μπήκε πάνω από όλα και η αντίληψή τους για φοιτητικούς συλλόγους που θα λειτουργούν με αντιπροσώπους φάνηκε στην επιφάνεια ( και πάλι), πόσο μάλλον για τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που δεν ενδιαφέρεται καν και πολεμάει με κάθε μέσο κινηματικές διαδικασίες των συλλόγων.
Είμαστε κάθετα αντίθετοι με μια λογική που θέλει αντιπροσώπους στο κίνημα, την ίδια στιγμή που υπάρχει η δυνατότητα, και γι αυτό παλεύουμε, οι σύλλογοι να οργανώνονται απ τα κάτω μέσω των γενικών τους συνελεύσεων. Η ΠΚΣ είναι αυτή η δύναμη η οποία ταυτίζει την εκλογική της ενδυνάμωση με κινηματική ανάταση των συλλόγων, συνδεοντάς τα γραμμικά, χωρίς να μας έχει αποδείξει το πως οι σύλλογοι στους οποίους «αναρριχήθηκε» εκλογικά από την επόμενη μέρα ήταν στην πρώτη γραμμή των αγώνων πλάι σ’ένα ανεξάρτητο ταξικό εργατικό κίνημα. Καλλιεργεί την ανάθεση και ότι μόνο με μια ενίσχυση της παράταξής τους θα λυθούν τα πρόβλήματα. Πού είναι αυτή η «μαζική απήχηση» όταν τα τελευταία χρόνια η ΠΚΣ στη σχολή εμφανίζεται στις γενικές συνελεύσεις δι αντιπροσώπων; Πως τιμώνται οι αγώνες του ΚΚΕ όταν η νεολαία του κόμματος σε ΔΣ κάνει συνεννολησεις με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ;
Πολλά τα ερωτήματα, αλλά μάλλον ρητορικά... Η πολιτική επιλογή για αγώνες χαμηλής έντασης και ήττας, η επιλογή για πορείες-πυροτεχνήματα ( αντιπολεμική πορεία 10 μέρες ΜΕΤΑ τη σύνοδο κορυφής Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ) χωρίς πραγματικό επίδικο, είναι μάλλον πάγια πολιτική του συγκεκριμένου χώρου. Δεν περιμένουμε να αλλάξει. Όποιος στηρίζει το ΚΚΕ και την ΠΚΣ ενισχύει τη λογική τους και αυτή την κατεύθυνση ήττας.
Η απάντηση βρίσκεται στους πραγματικούς αγώνες που ξεπηδάνε σε κάθε εργατικό χώρο και στις σχολές που δεν καπελώνονται αλλά ενισχύονται ή και ξεκινούν με τη βοήθεια πολιτικών χώρων, που δεν αναζητούν την εκλογική ενίσχυσή τους και μόνο, αλλά δίνουν τη μάχη κάθε μέρα για ένα ανατρεπτικό και ριζοσπαστικό κίνημα σε αντικαπιταλιστική τροχιά, οργανωμένο σε δικές του ανεξάτητες από το κράτος δομές και δομές που δεν εξυπηρετούν κομματικές γραμμές, αλλά ζυμώνουν κάθε αντίληψη που θέλει να κινείται σε αυτή την κατεύθυνση και να συντονίζεται.

Γι’αυτό και την Πέμπτη θα είμαστε στην αντιπολεμική πορεία, γι’ αυτό και κάθε μέρα δε θα πάμε βήμα πίσω από το «όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις» χωρίς προσωποπαγείς αντιλήψεις και αρχηγοκεντρισμό.

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

«Ο πόλεμός τους διαλύει ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους».

Την Πέμπτη 15/6 διεξάγεται στη Θεσσαλόνικη η σύνοδος κορυφής Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Μια σύνοδος που έρχεται να νομιμοποιήσει τις σφαγές και διώξεις Παλαιστινίων  στην πολυτάραχη γειτονιά μας, αλλά και να προωθήσει μια συνολικότερη πολιτική όπου στο όνομα τάξης και ασφάλειας, τα κράτη, αρχής γενομένης απ τις ΗΠΑ, καταστέλλουν τους πληθυσμούς τους στο εσωτερικό τους και διεξάγουν μια επιθετική πολεμική τακτική με μόνα θύματα τους λαούς των εκάστοτε χωρών. Χαρακτηριστικό αποτέλεσμα των παραπάνω ότι εδώ και αρκετό καιρό η Μ.Ανατολή είναι σε συνεχή ιμπεριαλιστική πίεση με μόνο αποτέλεσμα τις σφαγές και τους ξεριζωμούς των λαών εκεί πέρα.
Ο παλαιστινιακός λαός παλεύει εδώ και αιώνες για την ανεξαρτησία του. Τα τελευταία χρόνια, το κράτος του Ισραήλ προσπαθεί να επιβάλλει την κυριαρχία του. Τα νούμερα μιλάνε απο μόνα τους: 7.000 παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι, 7.000.000 παλαιστίνιοι στη διασπορά. Το ισραηλινό αστικό κράτος αρπάζει τη γη των παλαιστινίων και τους χρησιμοποιεί ως φθηνά εργατικά χέρια στην ίδια τους τη χώρα.
Εδώ βέβαια δε πρέπει να ξεχνάμε και τον ενεργό ρόλο της Ελλάδας και της ελληνικής αστικής τάξης σε αυτό το οργανώμενο έγκλημα. Όσο αλληλέγγυα και αν θέλει να δείχνει φαινομενικά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στους λαούς της Εγγύς Ανατολής, είναι αυτή που με τη δίκη της συγκατάθεση έφυγαν τα πολεμικά βομβιστικά αεροπλάνα από τη βάση του ΝΑΤΟ στη Σούδα της Κρήτης ρίχνοντας χημικά στο συριακό λαό, κατ εντολή του Τραμπ και των ΗΠΑ. Η Ελλάδα ως κράτος – μέλος του ΝΑΤΟ άλλωστε, είχε ενεργό συμμετοχή σε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση που έγινε στη Μ. Ανατολή. Ας μη ξεχνάμε βέβαια πως η Ελλάδα παραμένει 2η χώρα στο ΝΑΤΟ όσον αφορά το ποσοστό του ΑΕΠ που δαπανά για πολεμικό και στρατιωτικό εξοπλισμό, ενώ ετοιμάζονται κι άλλες τέτοιες νέες μεγάλες αγορές.
Ο πόλεμος είναι προ των πυλών και η κατάσταση στις γειτονικές χώρες ήδη μυρίζει μπαρούτι. Όμως πόλεμος δεν υπάρχει μόνο όπου βλέπουμε πυρομαχικά και όπλα.
Ο σύγχρονος αυτός πόλεμος διεξάγεται με πολλά μέσα και όχι μόνο με τη μορφή εμπόλεμης σύρραξης. Σύγχρονα μέσα καταστολής, κυβερνοπόλεμος, παραπληροφόρηση, χρηματοδότηση ακροδεξιών και σκοταδιστικών μορφωμάτων όπως ο ISIS, συνθέτουν ένα νέο πλέγμα «υβριδικού» πολέμου που διεξάγεται με κάθε τρόπο και μέσο. Απ’ τις στρατιωτικές ασκήσεις του ελληνικού στρατού για την καταστολή πλήθους, τις εκατοντάδες διώξεις αγωνιστών, μέχρι την προμήθευση από το κράτος του Ισραήλ των δακρυγόνων που πετάγονται ενάντια στους διαδηλωτές στην Ελλάδα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια νέα κατάσταση στην οποία καλούμαστε να απαντήσουμε.
Τα αστικά κράτη εντείνουν την καταστολή στο εσωτερικό τους και μονιμοποιείται μια κατάσταση κράτους «έκτακτης ανάγκης» σε όλες τις χώρες με χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Τουρκίας και τις χιλιάδες διώξεις και φυλακίσεις με το ιδιότυπο καθεστώς «σουλτάνου»  Ερντογάν που επικρατεί εκεί και τις επιθέσεις κατά των Κούρδων ανταρτών.
Ο αγώνας για ειρήνη-γη-ελευθερία πρέπει να είναι συνολικός. Πέρα απ την αλληλεγγύη μας στον παλαιστινιακό λαό στο δίκαιο αγώνα για ανεξαρτησία τους, δίνουμε μαζί τους τον κοινό αγώνα ενάντια στις πολιτικές που γεννάνε πόλεμο, φτώχεια, εξαθλίωση και ανεργία. Οι πολιτικές αυτές, είτε ακούν στο όνομα ΗΠΑ ΕΕ ΝΑΤΟ, είτε σε οποιοδήποτε άλλο όπως Ισραήλ, Ρωσία, Τουρκία, Ελλάδα, όλες έχουν κοινό παρονομαστή το κεφάλαιο και σκοπεύουν στην εξασφάλιση των συμφερόντων των από πάνω για την εξαθλίωση των από κάτω.
Το μόνο που έχουμε να χάσουμε σε αυτό των αγώνα είναι η αλυσίδες της επισφάλειας, της ανεργίας, οι αλυσίδες που μας θέλουν δούλους των αφεντικών και στρατιώτες στα πολεμικά τους σχέδια. Δε θα γίνουμε κρέας στα κανόνια τους!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΕΙΡΗΝΗ-ΙΣΟΤΗΤΑ-ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ


ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ-ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΚΥΠΡΟΥ-ΙΣΡΑΗΛ, ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 15/6, 19:00 στο Αγ. Βενιζέλου!

Δελτίου τύπου ΕΑΑΚ Θεσσαλονίκης για την διακοπή της εκδήλωσης την Παρασκευή 9/6

Την Παρασκευή 9/6 το Υπουργείο Παιδείας και έρευνας σε συνεργασία με το Ίδρυμα Νόησις και το ΑΠΘ διοργάνωσαν εκδήλωση-ημερίδα με θέμα "Ενιαίος Χώρος Εκπαίδευσης και Έρευνας και Παραγωγική Ανασυγκρότηση" με μια σειρά από “εκλεκτούς” καλεσμένους ανάμεσα τους και ο Υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλου. Στην εκδήλωση αυτή, μια απ΄ τις πολλές που τελευταία δίνουν το παρόν πανεπιστημιακοί και κυβερνητικοί εκπρόσωποι, ο κ. Γαβρόγλου τελικά δεν έδωσε το παρόν. Ωστόσο η κοροϊδία, που ο πρύτανης Μήτκας, ο αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός και άλλες κυβερνητικές φυσιογνωμίες, επέδειξαν ήταν ιδιαίτερα προκλητική. Την στιγμή που είναι ακόμα νωπά τα χαρτιά του 4ου μνημονίου που υπέγραψε η κυβέρνηση για την καταδίκη της γενιάς μας σε μια περιπλάνηση μεταξύ ανεργίας-ημιαπασχόλησης-επισφάλειας, η κυβέρνηση αναζητά προνομιακούς συμμάχους και συνομιλητές για να προχωρήσει σε αντίστοιχες αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση τσακίζοντας κάθε ένα από τα δικαιώματα που το φοιτητικό κίνημα ιστορικά πάλευε να κατοχυρώσει και να περιφρουρήσει. Το νέο νομοσχέδιο που ετοιμάζει το Υπουργείο και επικοινωνιακά προωθείται ως ενίσχυση της καινοτόμας ερευνητικής δραστηριότητας σε μια κατεύθυνση παραγωγικής ανασυγκρότησης, έρχεται στην πραγματικότητα να προσαρμόσει το ελληνικό πανεπιστήμιο σε ευρωπαϊκά μοντέλα. Από το γεγονός ότι προωθούνται συγχωνεύσεις τμημάτων, αφαιρούνται επαγγελματικά δικαιώματα, ανοίγει ο δρόμος για τη διάσπαση των κύκλων σπουδών και τα πτυχία μας μετατρέπονται σε "τίτλους κατοχύρωσης γνώσης" μέχρι το ότι η δωρεάν μέριμνα γίνεται υπόθεση όλο και λιγότερων φοιτητών και η υποχρηματοδότηση ανοίγει όλο και πιο επιτακτικά την κουβέντα για δίδακτρα προσαρμόζοντας παράλληλα την ερευνητική δραστηριότητα στις απαιτήσεις των εταιριών, φαίνεται ότι η κυβέρνηση κάθε άλλο παρά κοινωνική πολιτική επιχειρεί για την εκπαίδευση.
Είναι προκλητικές τέτοιου είδους γιορτές και φίεστες, σαν τη σημερινή, όταν τα χρήματα που λείπουν για τη λειτουργία των πανεπιστημίων πηγαίνουν στο χρέος και τους πολεμικούς εξοπλισμούς, όταν η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών ασφυκτιά για να τελειώσει τις σπούδες της, όταν το μέλλον μας καθορίζεται από έναν μισθό των 400 ευρώ ή από την επιλογή της μετανάστευσης. Φαίνεται πως η κυβέρνηση και οι πρυτανικές αρχές συζητάν για την εκπαίδευση και την έρευνα περιγράφοντας κάτι τελείως ξένο προς τις ανάγκες φοιτητών και εργαζόμενων μέσα στο πανεπιστήμιο. Σήμερα, βασικό μέλημα της κυβέρνησης και των πρυτανειών που είναι υλοποιητές της πολιτικής της ΕΕ στα πανεπιστήμια είναι το πώς το πανεπιστήμιο θα "σφραγίσει" με νέες αλλαγές τη "δίκαιη ανάπτυξη" που ευαγγελίζονται σε μια κατεύθυνση όμως που περιγράφει κυνικά το μέλλον της νεολαίας στα όρια της απλής επιβίωσης. Αυτό το ρόλο έρχονται να παίξουν και ημερίδες σαν και αυτή. Να βάλουν για τα καλά στην ατζέντα της κουβέντας νέο νόμο που ετοιμάζουν. Ένα νόμο που τελικά εμείς λέμε ότι δε θα περάσει!
Ως ΕΑΑΚ το προηγούμενο διάστημα είχαμε παρέμβει και είχαμε ξεκαθαρίσει ότι τέτοιες εκδηλώσεις που κανονίζουν το εργασιακό μέλλον μας αλλά και το παρόν στις σπουδές μας δε θα επιτρέπουμε να γίνονται. Όσο, δε, η πρυτανεία και η σύγκλητος κρατούν κλειστές τις πόρτες τους στους φοιτητές, θα τους χαλάμε τις γιορτές τους μέχρι οι ανάγκες μας να επιβληθούν. Και τις ανάγκες μας για δουλειά με αξιοπρέπεια, για σπουδές για όλους, για μόνιμη και σταθερή εργασία δε θα τις βρούμε σε αυτές τις αίθουσες, ούτε θα μας τις εξασφαλίσουν πρυτανείες, κυβερνήσεις και διάφοροι χαρτογιάκαδες που φαντάζονται το πανεπιστήμιο της αγοράς. Αντίθετα, τις ανάγκες μας θα τις επιβάλλουν οι συλλογικές διαδικασίες μας, οι φοιτητικοί σύλλογοι, ο αγωνιστικός συντονισμός με τους εργαζόμενους και οι ανυποχώρητοι αγώνες μας. Σε αυτό τον αγώνα καλούμαστε να πάρουμε θέση: ή με τις πρυτανείες και τις κυβερνήσεις ή με τους εργαζόμενους, την πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία και το μέλλον που μας αξίζει.

ΕΑΑΚ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

ΤΟ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ

Το πρωί της Πέμπτης 1 Ιουνίου  “στα υπόγεια του πολυτεχνείου”, βρέθηκε η σωρός μιας γυναίκας που φαίνεται να κατέληξε από υπερβολική δόση. Από τότε σύσσωμα τα τοπικά ΜΜΕ, η πρυτανεία και μερίδες καθηγητών ανακάλυψαν την αμερική! “Η ανομία και η παραβατικότητα στα πανεπιστήμια έχει πιάσει κόκκινο”, “το άσυλο υποθάλπτει την εγκληματική δράση” και άλλα τέτοια μονοπώλησαν τον επίσημο “δημόσιο διάλογο”. Άλλωστε μια νεκρή ναρκομανής είναι το ιδιανικό θύμα για αυτούς, προκειμένου να στήσουν μια επικοινωνιακή καμπάνια προβολής της αντιδραστικής τους τοποθέτησης.  Είναι αυτοί που δεν νοιάζονται για τους δεκάδες αστέγους που πεθαίνουν στα πεζούλια των δρόμων της Θεσσαλονίκης, ούτε για τους χιλιάδες πρόσφυγες που στοιβάζονται στα στρατόπεδα θανατου, αλλά όταν ο θάνατος τους “βολεύει”, σκίζουν τα ιμάτιά τους για την “εγκληματικότητα”...
Ελπίζουμε πως οι συγκεκριμένοι έχουν μάτια και βλέπουν ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια μεθοδευμένη κίνηση και μεταφορά του ναρκεμπορίου από τη Ναυαρίνου και τη Ροτόντα εντός του Ασύλου (από πλατεία Χημείου μέχρι τα “υπόγεια του πολυτεχνείου”). Είναι τόσο μεθοδευμένη που χρονολογείται παράλληλα με την ψήφιση του ν. Διαμαντοπούλου και την νομοθετική “κατάργηση του ασύλου” και υλοποιείται με την πλήρη και καθοριστική συμβολή της αστυνομίας. Δεν είναι τυχαίες προφανώς και οι επεμβάσεις των δυνάμεων ασφαλείας στις “πρώην” περιοχές ναρκεμπορίου, επεμβάσεις που “σπρώχνουν” αυτο το εμπόριο εντός του πανεπιστημίου και του χώρου του ασύλου, σε μια προσπάθεια απονομιμοποίησης του. Το πρόβλημα της διακίνησης εντός του πανεπιστήμιου δημιουργήθηκε από τους υλοποιητές της αναδιαρθρωσης (κράτος, αστυνομία, πρυτάνεις) και χρησιμοποιείται εργαλειακά για επικοινωνιακούς λόγους. Επομένως είναι σαφές ότι δεν περιμένουμε από κανέναν τους να δώσει “λύση”. Τις λύσεις τους τις ξέρουμε και αφορούν  κλειδώματα στις αίθουσες και τις πτέρυγες, κατεβασμένα ρολά ακόμη και το σταμάτημα των μαθημάτων για να "προφυλαχτούν οι φοιτητές". Η συνέχεια αυτής της “λύσης” προαναγγέλεται στην ανακοίνωση που εξέδωσε η Πρυτανεία μια μέρα μετά το παραπάνω περιστατικό, που κάνει λόγο για "να ενταθούν και οι προσπάθειες των αστυνομικών δυνάμεων" , "ώστε να παύσει το ΑΠΘ να θεωρείται ως μια βολική ουδέτερη ζώνη, μεταξύ νόμου και παρανομίας."  Άλλωστε η πρυτανεία του Μήτκα εκλέχθηκε μετά βαίων και κλάδων εγγυόμενη ότι "θα φύγει η πρέζα από την πλατεία χημείου" και αυτό ήταν διατεθιμένη να το στηρίξει μέσα από προτάσεις για πανεπιστημιακή αστυνομία, αλλά και την αναγκαία συμβολή των αστυνομικών δυνάμεων.
Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε πως δεν εθελοτυφλούμε. Ίσα, ίσα. Τα ναρκωτικά και οι εξαρτήσεις αποτελούν πραγματικό πρόβλημα, η ρίζα του οποίου βρίσκεται στο σημερινό σύστημα, τόσο στο επίπεδο της ανάγκης για διαφυγή από τη σάπια πραγματικότητα που ζούμε, όσο και στο επίπεδο της ύπαρξης μιας ολόκληρης βιομηχανίας κέρδους γύρω από αυτά. Η ανάγκη για διαφυγή ειδικά σε περιόδους κρίσης έρχεται παράλληλα με ανερχόμενα φθηνά και όλο και πιο θανατηφόρα ναρκωτικά. Όλο αυτό έρχεται να καλυφθεί εντέχνως με τα ΜΜΕ, τις κυβερνήσεις, την αστυνομία να στρέφονται τις περισσότερες φορές ενάντια στο θύμα, που είναι οι τοξικοεξαρτημένοι, βρίσκοντας εύκολα το εξιλασθήριο θύμα, ενώ οι ναρκέμποροι που πλουτίζουν μέσα από το θάνατο μένουν στο απυρόβλητο. Οι τοξικοεξαρτημένοι δεν είναι ο εχθρός. Το πρόβλημα των ναρκωτικών και των εξαρτήσεων, συνεπώς, δε λύνεται με την αστυνόμευση, ακριβώς γιατί η πηγή του προβλήματος βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στην αδιέξοδη καθημερινότητα, βρίσκεται σε ένα σύστημα που υποθάλπτει τους βαρώνους των ναρκωτικών, γιατί αυτά αποτελούν τεράστιο πεδίο κερδοφορίας, αλλά και μέσο καταστολής. Βρίσκεται, ακόμη, στην έλλειψη πρόληψης, αλλά και περίθαλψης. Οι ελάχιστες μονάδες πρόληψης και απεξάρτησης που υπήρχαν, μέσα στην κρίση έκλεισαν. Τα νοσοκομεία υποστελεχώνονται, η πρόσβαση στην απεξάρτηση είναι μια διαδικασία χρονοβόρα και επίπονη, η ψυχολογική υποστήριξη ανύπαρκτη, ενώ τα χρήματα που απαιτούνται είναι πολλά, με αποτέλεσμα η τεράστια πλειοψηφία των τοξικοεξαρτημένων να αποκλείεται και να εγκλωβίζεται σε αδιέξοδο. Μέσα σε αυτή την κατάσταση στήνεται άλλο ένα επιχειρηματικό παιχνίδι με τις ΜΚΟ να αναλαμβάνουν το ρόλο που θα έπρεπε να έχουν δημόσιες μονάδες απεξάρτησης. Αν θέλουν λοιπόν όλοι αυτοί, τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση, η Πρυτανεία να δείξουν πραγματικό ενδιαφέρον, τότε ας μιλήσουν για το πραγματικό πρόβλημα. Φυσικά δεν πρόκειται να το κάνουν. Όμως εμείς οφείλουμε όχι απλά να μιλήσουμε αλλά να παλέξουμε για δημόσιες και δωρεάν μονάδες πρόληψης και απεξάρτησης, δημόσια και δωρεάν υγεία εν γένει για όλες|ους, προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σε όλες τις μονάδες υγείας για την κάλυψη όλων των αναγκών. Να παλέψουμε ενάντια στο σύστημα που γεννά τις εξαρτήσεις και την εξαθλίωση ψυχική και σωματική, να παλέψουμε ενάντια στους ναρκέμπορους και όσους τους υπαθάλπτουν, ενώ για τους τοξικοεξαρτημένους να απαιτήσουμε περίθαλψη.
Είναι φανερό, λοιπόν, πως η στοχευμένη αυτη προσπάθεια για την ενίσχυση της αστυνόμευσης στο ΑΠΘ αποτελεί κομμάτι μιας συνολικής πολιτικής. Μέσα στη δίνη της κρίσης τους, κυβέρνηση - ΕΕ- κεφάλαιο , αυξάνουν την κρατική καταστολή για τη διατήρηση της εσωτερικής τάξης και ασφάλειας ώστε να εξασφαλίσουν με κάθε τρόπο την υλοποίηση των πιο επιθετικών πολιτικών ενάντια στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Όπως έγιναν διώξεις κατά αγωνιστών που καταδεικνύουν καψώνια στο στρατό, μηνύσεις σε αγωνιστές που συμμετείχαν στο κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας στην πόλη, έτσι και το πανεπιστημιο κάθε άλλο παρα ανεπηρέαστο μένει. Οι διώξεις φοιτητών στην Ξάνθη, Λοκ- αουτ στη Νομική Αθήνας, ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ στην εκδήλωση της UNESCO, αλλά και η στάση της πρυτανείας του ΑΠΘ με μπράβους μπροστά από τις κλειδωμένες πόρτες της συγκλήτου είναι μόνο μερικά παραδείγματα της επελαύνουσας αυταρχικοποίησης των ιδρυμάτων. Αυτό είναι και μια ενδεχόμενη αστυνόμευση των πανεπιστημίων για την οποία δίνει πάτημα το κείμενο συλλογης υπογραφών από «ανεξάρτητους φοιτητές», οι οποίοι μόνο ανεξάρτητοι δεν είναι όταν αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία περί "ασύλου ανομίας" αλλά και τη ρητορεία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για τη φύλαξη των πανεπιστημίων που μιλάει για αστυνόμευση (και αυτό δεν είναι προστασία..) των σχολών. Ας μην ξεχνάμε όμως πως στις ΗΠΑ, μπορεί τα πανεπιστήμια να είναι τα πιο καλά φυλαγμένα παγκοσμίως, όμως είναι και εκείνα στα οποία οι δείκτες της “εγκληματικότητας” [κλοπές, βιασμοί κλπ] είναι οι μεγαλύτεροι. Φαίνεται, λοιπόν, πως η αστυνόμευση δεν έρχεται για την καταστολή της “εγκληματικότητας”, όπως μπορεί να έχει κανείς στο μυαλό του μια κλοπή, μια επίθεση, τα ναρκωτικά κλπ. Η “εγκληματικότητα” για αυτούς είναι οι φοιτητές/ριες που αντιστέκονται.  
Η αυταρχικοποίηση και η καταστολή (πλέον) εντός των Ιδρυμάτων είναι αυτή που θα επιτρέψει την αναίμακτη μετατροπή του πανεπιστημίου σε ένα αποστειρωμένο εκπαιδευτήριο, πλήρως αναδιαρθρωμένο, με τις εργολαβίες να κάνουν πάρτυ από τη φύλαξη μέχρι τη σίτιση και τη στέγαση και  το κόστος φοίτησης να είναι μετακυλισμένο αποκλειστικά στις πλάτες των φοιτητών. Οι πολιτικές αυτές επιβαρύνουν εμάς και τις σπουδές μας γι αυτό και πρέπει να είμαστε εμείς, αυτοί οι φοιτητές, που μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις και τους αγώνες μας θα μπλοκάρουμε την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, θα εναντιωθούμε στο πανεπιστήμιό τους και θα διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας για δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους και ένα πανεπιστήμιο βασισμένο στις ανάγκες μας και στις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Το άσυλο κερδήθηκε μέσα από αγώνες και δε χαρίστηκε ποτέ.  Κόντρα στο "άσυλο ανομίας" που θέλουν να προβάλουν, εμείς παλεύουμε για το άσυλο αγώνων, άσυλο ελεύθερης πολιτικής και πολιτισμικής έκφρασης που χρόνια τώρα οι φοιτητικοί σύλλογοι μέσω των γενικών συνελεύσέων τους και των αγωνιστικών τους αποφάσεων έχουν καταδείξει και το έχουν κάνει πράξη! Το άσυλο, λοιπόν, ξέρουν να το περιφρουρούν καλύτερα απ όλους οι ίδιοι οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι ίδιοι οι φοιτητές που ζούνε καθημερινά αυτόν τον χώρο και όχι εκείνοι που τον κλειδώνουν και τον αποστειρώνουν.Απέναντι στο δόγμα της “τάξης και ασφάλειας”, εμείς να προτάξουμε τους ανοιχτούς και ζωντανούς από την παρουσία μας χώρους. Να τους γεμίσουμε με εκδηλώσεις πολιτικές, πολιτιστικές, με συλλογικότητες, ομάδες, με συζητήσεις, προβολές, με αγώνες. Αυτή είναι η καλύτερη προστασία του πανεπιστημίου. Τη στιγμή που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ διεξάγει την πιο βαθιά επίθεση στα πληττόμενα κομμάτια λαού και νεολαίας και ο συνδικαλισμός απονομιμοποιείται και στοχοποιείται σε όλα τα επίπεδα, είναι χρέος της γενιάς μας να φωνάξουμε ότι: το λόγο για το άσυλο τον έχουμε εμείς και όχι οι Πρυτάνεις, τα ΜΑΤ και οι εισαγγελείς.

/Έξω οι έμποροι ναρκωτικών από τα πανεπιστήμια
/Δημόσια και δωρεάν υγεία για όλες|ους, δημόσια και δωρεάν περίθαλψη και απεξάρτηση για τους τοξικοεξαρτημένους
/Καμία αστυνόμευση, κανένα lock-out των πανεπιστημίων
/Ανοιχτοί πανεπιστημιακοί χώροι για την πολιτική, τον πολιτισμό, τους αγώνες λαού και νεολαίας και όχι για εταιρίες



ΕΑΑΚ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Κείμενο-Κάλεσμα της ΜΑΡΚΣ - ΕΑΑΚ σε διήμερο της ΕΑΑΚ 21-22 Απρίλη

αναδημοσίευση από: ΜΑΡΚΣ ΕΑΑΚ

Εύκολα μπορεί κανείς να διακρίνει πως η κρίση διαρκώς βαθαίνει και εντείνεται, βρίσκοντας την αστική τάξη ανίκανη να δώσει μια ουσιαστική λύση και να την υπερβεί. Ως αποτέλεσμα αυτού παρατηρείται μια ιδιαίτερη όξυνση τόσο στην Ευρώπη όσο και στο διεθνές τοπίο, με τις υπέρογκες επενδύσεις κρατών σε στρατιωτικό εξοπλισμό, τις εντάσεις και την κλιμάκωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, τον πόλεμο συμφερόντων στην Συρία κα. Σύσσωμες όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και οι μηχανισμοί τους (ΝΑΤΟ) στο όνομα της ''προστασίας των λαών'' από εξτρεμιστικές οργανώσεις και καθεστώτα ,παρεμβαίνουν μέσω πολεμικών επιχειρήσεων και πνίγουν στο αίμα, ολόκληρες πόλεις και στρατηγικά σημεία . Τρανό παράδειγμα η πρόσφατη επέμβαση των ΗΠΑ που βομβάρδισε με 59 πυραύλους τύπου τόμαχοκ στρατιωτικό αεροδρόμιο στη Συρία. Το γεγονός οτι τα αμερικάνικα πλοία που συμμετείχαν στην επέμβαση ξεκίνησαν από την βάση της Σούδας μας δείχνει την συναίνεση της κυβέρνησης στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Το βάρος για άλλη μια φορά πέφτει στις πλάτες του λαού που καλείται να προσαρμοστεί σε συνθήκες προσφυγιάς και μετανάστευσης, μέσω διαχειριστικών συμφωνιών όπως αυτή της ΕΕ-Τουρκίας, οδηγώντας τον σε άθλιες συνθήκες κράτησης, στα λεγόμενα hotspot, και κατά συνέπεια περιθωριοποιώντας τον μακριά από το πλέγμα του αστικού ιστού.


Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και ολόκληρο το αστικό πολιτικό προσωπικό, ενσωματώνοντας αυτή την λογική, προβαίνει διαρκώς σε συμφωνίες με αντιλαϊκό πρόσημο στην προσπάθεια του να διαχειριστεί αυτή την κρίση, παρουσιάζοντάς τες πολλές φορές ως μονόδρομο και σωτήρια λύση για τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Μια νέα τέτοια συμφωνία είναι και το περίφημο κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης, που ουσιαστικά πρόκειται για μια πολιτική συμφωνία μεταξύ των τοκογλύφων δανειστών-ΕΕ-Κυβέρνησης , που στόχο έχει την περαιτέρω εξαθλίωση του ήδη καταπιεσμένου λαού μέσω πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, τη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, τις ελαστικές και ευέλικτες σχέσεις εργασίας, νέους φόρους και μειώσεις μισθών και συντάξεων, την διάλυση και το ξεπούλημα του δημοσίου τομέα κλπ.


Όλες αυτές οι εξελίξεις δεν αφήνουν ανεπηρέαστο τον χώρο της παιδείας. Από τις εξαγγελίες για το νέο λύκειο και την μαθητεία έως τις αλλαγές στα προγράμματα σπουδών και τον κατακερματισμό της γνώσης και των πτυχίων, την συνεχή υποχρηματοδοτότηση κλπ έχουν ως αποτέλεσμα την αλλαγή του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου.


Πιο συγκεκριμένα στον χώρο των ΤΕΙ, παρατηρούμε πως βρίσκεται αυτή τη στιγμή η αιχμή του δόρατος της συνολικής επίθεσης στην παιδεία. Τρανό παράδειγμα αποτελεί η τροπολογία Σπιρτζη όσον αφορά τον χώρο της τεχνικής εκπαίδευσης, που ουσιαστικά δεν αναγνωρίζει τους αποφοίτους από τα ΤΕΙ ως μηχανικούς, αφαιρώντας τους όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα, διαλύοντας έτσι το μέλλον και την όποια εργασιακή προοπτική χιλιάδων φοιτητών ανά την χώρα. Ως ΜΑΡΚΣ-ΕΑΑΚ αναγνωρίζουμε αυτή την κίνηση του υπουργείου ως επίθεση με βαθειά ταξικά χαρακτηριστικά καθώς στοχεύει στην παραγωγή μιας νέας εργατικής βάρδιας φθηνής, ευέλικτης και αναλώσιμης, χωρίς κανένα επαγγελματικό και εργασιακό δικαίωμα, έρμαιο στα χέρια της εκμετάλλευσης από το κεφάλαιο. Παράλληλα ο κατακερματισμός της γνώσης που απορρέει από αυτή την τροπολογία εντείνει τους ήδη αυξημένους ταξικούς φραγμούς εντός των σχολών, αφού οδηγεί τους αποφοίτους στην συλλογή γνώσεων μέσω ιδιωτικών μεταπτυχιακών προγραμμάτων για όσους μπορούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά σε αυτό. Επιπλέον οι αλλαγές στα προγράμματα σπουδών των ΤΕΙ ,που πέρασαν εδώ και λίγα χρόνια, κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με όσα προαναφέρθηκαν καθώς ήταν αλλαγές που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και δεν είναι βασισμένα στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Οι αλλαγές στα προγράμματα σπουδών ήρθαν για να υπερεξειδικεύσουν τους φοιτητές των τμημάτων σε ένα μικρό φάσμα του επιστημονικού τους πεδίου με σκοπό την απορρόφηση τους ως αναλώσιμους εργαζόμενους, κυρίαρχα στις γραμμές παραγωγής μεγάλων εταιριών, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμία προοπτική εξέλιξης τόσο σε επίπεδο γνώσεων όσο και σε εργασιακό επίπεδο.


Ένα ακόμη κομβικό ζήτημα για μας είναι το ζήτημα της εντατικοποίησης των ρυθμών σπουδών. Το όριο δήλωσης των 36 ωρών σε κάθε εξάμηνο που πάει πακέτο με τις ‘αλυσίδες’ στα μαθήματα εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο της εντατικοποίησης που επιβάλλει η πολιτική που ακολουθήται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Κάνοντας την παραδοχή πως η πλειοψηφία των φοιτητών στα ΤΕΙ εργάζονται για βιοποριστικούς λόγους ,κυρίαρχα σε ‘μαύρη’ ανασφάλιστη εργασία, που δεν διαθέτουν χρήματα για να εξασφαλίσουν σίτιση και στέγαση, αντιλαμβάνεται κανείς την επιπλέον πίεση που δέχονται. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι είτε να εγκαταλείπουν τις σπουδές τους καθώς δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σ’ αυτούς τους ρυθμούς, είτε να πειθαρχούν σε ένα απάνθρωπο πρόγραμμα με σκοπό να τελειώσουν όσο το δυνατό γρηγορότερα και να βρουν δουλειά.


Ως ΜΑΡΚΣ – ΕΑΑΚ ιεραρχούμε το αίτημα της ενιαίας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης ως το πλέον κομβικό στοιχείο μιας πολιτικής γραμμής που θέλει να έρθει σε ρήξη με το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα συσπειρώνοντας το σύνολο της πληττόμενης πλειοψηφίας. Διεκδικούμε δηλαδή ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με κατοχυρωμένα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό, με κατάργηση της διάκρισης σε ΑΕΙ – ΤΕΙ – ΙΕΚ κλπ, κόντρα σε λογικές κατακερματισμού της γνώσης και της υπερ-εξειδίκευσης των εργαζομένων, ώστε να μην υπάρχουν απόφοιτοι με διαφορετικά προσόντα και κατά συνέπεια δικαιώματα. Το πτυχίο να είναι η μόνη προϋπόθεση για να εργαστούμε, με όλη τη γνώση σε αυτό, κόντρα στις επιταγές της ΕΕ. Θεωρούμε οτι η εκπαιδευτική διαδικασία πρέπει να κατοχυρώνει τα δικαιώματά μας και όχι μέσω εξετάσεων και «εξωτερικών» πιστοποιήσεων. Ενάντια στην επανακατάρτιση, που μας οδηγεί σε μια ατελείωτη περιπλάνηση ανάμεσα στην επισφάλεια και την ανεργία. Με άλλα λόγια, το αίτημα για εργασιακά δικαιώματα, αλλά και για δικαίωμα στην εργασία, θα πρέπει να είναι ο κύριος στόχος πάλης της ΕΑΑΚ τόσο στα ΤΕΙ όσο και στα ΑΕΙ. 


Σε μία περίοδο όπου η νεολαία και οι εργαζόμενοι βάλλονται συνεχώς μέσω αντεργατικών νομοσχεδίων, οι κυβερνήσεις και τα τσιράκια τους κάνουν το οτιδήποτε για να τσακίσουν το εργατικό κίνημα. Ένα κύμα δικαστικών διώξεων έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό αλλά και συνεχίζει με σκοπό να πνίξει κάθε φωνή που αντιστέκεται. Σε αυτή την κατάσταση προφανώς οι κυβερνήσεις βρίσκουν καταφύγιο στους ναζί της ΧΑ. Πίστοι υπηρέτες του κεφαλαίου και εχθροί της εργατικής τάξης, οι ΧΑυγίτες δεν χάνουν την ευκαιρία να βγουν στο προσκήνιο. Είτε μέσα στις σχολές με τρικάκια και στοχάδια είτε έξω από αυτές με απειλές και ξυλοδαρμούς, όπως η αναίτια επίθεση στον φοιτητή που απλά περνούσε έξω από τα γραφεία τους. Ωστόσο, δεν μας τρομοκρατούν!!! Ήδη, οι συνάδελφοί μας στην Ξάνθη κατάφεραν να απομακρύνουν από το Πανεπιστήμιο τον καθηγητή Γ. Παύλο που έστειλε στα δικαστήρια 9 συμφοιτητές μας για την συνδικαλιστική δράση τους. Παίρνοντας παράδειγμα από τη νίκη στην Ξάνθη, φωνάζουμε ότι δεν θα υποκύψουμε. Με ένα μαζικό, συγκροτημένο φοιτητικό και εργατικό κίνημα θα είμαστε εκεί να παλεύουμε καθημερινά για ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, για κρατική χρηματοδότηση, για την κατάργηση των αντιδραστικών νόμων των μνημονίων, για να τσακίσουμε τους φασίστες και το σύστημα που τους θρέφει , για μια ζωή με αξιοπρέπεια!


Σαν ένα από τα σχήματα της ΕΑΑΚ στα ΤΕΙ αναγνωρίζουμε πως το μόρφωμα ακόμα αδυνατεί να παράξει την αναγκαία πολιτική και πολιτικό σχέδιο που χρειάζεται για να παρέμβει στα πιο ταξικά κομμάτια του υποκειμένου που φοιτούν στα ΤΕΙ. Κάτι που θα έπρεπε ήδη να έχει συμβεί μιας και θέλουμε το μόρφωμα να έχει σύνδεση και επαφή με κάθε πληττόμενο νέο και εργαζόμενο. Ιεραρχούμε λοιπόν ψηλά την αναγκαιότητα σχεδιασμού για τα ΤΕΙ τέτοιου που θα τα καταστήσει κινηματικά χρήσιμα με καλέσματα που τα αφορούν και θα βάλει τέλος στην ΕΑΑΚ των δύο ταχυτήτων. Οι φοιτητές των ΤΕΙ και το Φοιτητικό Κίνημα μέσα στους συλλόγους αυτούς έχουν μείνει κινηματικά, χρόνια πίσω από τους αντίστοιχους στα ΑΕΙ γι’ αυτό και αντιμετωπίζουν προβλήματα που αλλού έχουν διευθετηθεί εδώ και καιρό.


Με γνώμονα όλα τα παραπάνω θέλουμε να εκφράσουμε την αναγκαιότητα ενός διημέρου της ΕΑΑΚ με προτεινόμενη ημερομηνία τις 21-22 Απρίλη, προκειμένου, και εν όψη των φοιτητικών εκλογών, να συζητηθούν κομβικά για το μόρφωμα ζητήματα παράγοντας μια πολιτική απόφαση αντάξια των εποχών. Μια πολιτική απόφαση ικανή να ενοποιήσει και να εξοπλίσει ολόκληρη την ΕΑΑΚ για το επόμενο χρονικό διάστημα δίνοντάς της ξανά το στίγμα της πρωτοπορίας, του κύριου εκφραστή των αναγκών ,των δικαιωμάτων και των αγώνων της πληττόμενης πλειοψηφίας εντός των σχολών. Με βάση όσων προαναφέρθηκαν καλούμε στα πλαίσια του πανελλαδικού διημέρου της ΕΑΑΚ, τον συντονισμό όλων των ΤΕΙ ώστε να συζητηθούν οι προβληματισμοί αυτοί και να με σκοπό να ξεκαθαρίσει το τοπίο σχετικά με τις ανάγκες των συλλόγων και να θέσουμε κάποιους στόχους πάλης για το επόμενο διάστημα που να συμβαδίζουν με τις ιδιομορφίες που παρουσιάζουν οι σύλλογοι στα ΤΕΙ.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Κείμενο συμβολής ΚΑΡΦΙ-ΕΑΑΚ για το συντονιστικό ΕΑΑΚ θεσ/νικης 20/3


ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΠΟΛΕΜΟ, ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ


Τα τελευταία χρόνια μαίνεται ένας πόλεμος στη Μ. Ανατολή όπου μόνο ξέχωρα δε θα μπορούσαμε να τον δούμε από τα γεγονότα στην Ουκρανία, τον αγώνα των Κούρδων για ανεξαρτησία, αλλά ακόμα και από το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία. Οι εξελίξεις σε μια σειρά ζητημάτων είναι ραγδαίες κι εξίσου σημαντικές. Στις σημαντικότατες αποφάσεις του ΝΑΤΟ με την ΕΕ, ήρθαν να προστεθούν αυτές της Συνόδου της Μπαρτισλάβα για τη συγκρότηση του Ευρωστρατού και Ακτοφυλακής με στόχο την ένταση της ενοποίησης της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής Πολέμου- καταστολής. Αυτό συνδέεται άμεσα με όλη τη συζήτηση που έχει ανοίξει στο ευρύ πολιτικό φάσμα των μεγάλων κρατών για το σχεδιασμό της ανοικοδόμησης της Λιβύης και το σχέδιο των ευρωπαϊκών επενδύσεων, σε μια ζώνη επίδικο μεταξύ ΗΠΑ- ΕΕ- Ρωσίας- Κίνας.

Η δομική κρίση του καπιταλισμού δείχνει με τον πιο σκληρό τρόπο, όπως παραδέχονται ακόμα και αστοί οικονομολόγοι, πως δεν υπάρχει προοπτική ξεπεράσματός της για τα επόμενα 50 χρόνια. Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, αλλά και επιμέρους αντιθέσεις μεταξύ αστικών κρατών οξύνονται σε μια τέτοια περίοδο με αποτέλεσμα ο πόλεμος να μη μένει μόνο στη μορφή πολεμικών - βομβιστικών συρράξεων, αλλά να εσωτερικεύεται σε κάθε κράτος με τη μορφή ενός νέου  τύπου πολέμου προς αντιμετώπιση  “εσωτερικών εχθρών”,  που χαλάνε τη συνοχή και την ακεραιότητά τους.

Υπάρχει μία ειδική σχέση ανάμεσα στις πολιτικές της ασφάλειας σε όλον τον κόσμο (Γαλλία- ΗΠΑ, πιο ειδικά Ελλάδα-Τουρκία), που απαντούν στον «κοινωνικό πόλεμο» και την πολεμική προετοιμασία για τις μεγάλες πλανητικές συγκρούσεις μεταξύ διακρατικών μπλοκ και γεωπολιτικών συμμαχιών, που απαντούν στο «κλασσικό ζήτημα» του πολέμου. Η σχέση αυτή αφορά τις νέες μορφές πολέμου και την αποτύπωσή τους στα στρατιωτικά δόγματα και στα κυβερνητικά πρωτόκολλα, οι αποστολές εκτός συνόρων και οι διεθνείς επεμβάσεις, οι εμπορικοί πόλεμοι και οι συγκρούσεις μυστικών υπηρεσιών, που εκτείνονται όλο και περισσότερο στα εσωτερικά των κρατών (βλ.Τραμπ) και οι μετασχηματισμοί έντονων εσωτερικών συγκρούσεων (Λιβύη/ Ουκρανία/ Συρία) σε πεδία ενδοϊμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων.

Έτσι έχουμε την μονιμοποίηση ενός κράτους έκτακτης ανάγκης στο όνομα της άμυνας και της ασφάλειας, που χαρακτηρίζεται με διώξεις σε μέλη του κινήματος, άρσεις προσωπικού απορρήτου, μονιμοποίηση κατασταλτικών ομάδων του κράτους στα κέντρα αστικών μητροπόλεων ( βλ. Παρίσι), αύξηση δαπανών για πολεμικό εξοπλισμό και εσωτερική ασφάλεια, με βασικό χαρακτηριστικό να μην διακρίνονται πια τα όρια ανάμεσα στον πόλεμο και την ειρήνη. Όλα αυτά έχουν γενικευτεί με ιστορικά πρωτότυπο τρόπο και σε πρωτόγνωρο βαθμό, τόσο, που τα αστικά επιτελεία λένε ευθαρσώς πως «πεδίο πολέμου είναι κάθε πεδίο κέρδους». Γι΄ αυτό, σήμερα, οι «πολιτικές» και οι «στρατιωτικές» επιχειρήσεις είναι επίπεδα έντασης και διαβάθμισης ενός συνολικού πολέμου.

Μόνο σε μια τέτοια βάση θα μπορούσαμε να δούμε και τις πρόσφατες συρράξεις Ελλάδας-Τουρκίας, ταυτόχρονα με την αυταρχικοποίηση σε εσωτερικό επίπεδο και των δυο κρατών. Αυτό κωδικοποιείται στην αναβάθμιση του στρατού και γενικότερα των μέσων καταστολής. Συγκεκριμένα στην Ελλάδα, παρατηρούμε την στρατιωτικοποίηση να εισάγεται ως μια από τις βασικές προτεραιότητες της από την αστική τάξη και τη διατήρηση του εξιόμαχού της έναντι σε οποιοδήποτε εσωτερικό και εξωτερικό εχθρό. Έτσι εξηγείται η αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών με την πρόσφατη αγορά όπλων F35 από τις ΗΠΑ, και τις διαρκείς πολυδάπανες πολυεθνικές ασκήσεις. Έτσι ακόμα εξηγείται η έδρα του στρατού στο ΠΑΜΑΚ. Το ελληνικό κράτος προσπαθεί να αξιοποιήσει όσο το δυνατόν καλύτερα κάθε παραγωγική δύναμη που διαθέτει στο εσωτερικό του (πχ πανεπιστήμιο) ώστε μέσω του στρατού και των πολεμικών συρράξεων να μπορεί να διεκδικήσει μια καλύτερη θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό πλέγμα.

Η αυταρχικοποίηση και η στρατιωτικοποίηση αυτή δεν αφορά μόνο την ενίσχυση του στρατού αλλά και την παράλληλη  σκλήρυνση των δομών του κράτους τόσο για την εξασφάλιση της εσωτερικής ακεραιότητας αλλά και με σκοπό την εύρεση νέων τρόπων εκμετάλλευσης  του εργατικού δυναμικού. Αυτό ακριβώς αποτελούν σήμερα τα κέντρα κράτησης των μεταναστών. Κλειστές δομές (και σχεδιάζεται να γίνουν ακόμα περισσότερο) απόλυτα ελεγχόμενες με τις οποίες μπορεί το κράτος να έχει πλήρη έλεγχο του εργατικού δυναμικού που στοιβάζεται εκεί μέσα. Οι μετανάστες, γέννημα του πολέμου των καπιταλιστών για το ξεπέρασμα της κρίσης, είναι αυτοί που τώρα θα αποτελέσουν σε όλες της χώρες που τελικά θα καταλήξουν ένα από τα πιο σκληρά εκμεταλλευόμενα κομμάτια της νέας εργατικής βάρδιας, γιατί σε αυτούς θα εφαρμοστούν οι υπεραντιδραστικότερες σχέσεις εργασίας μέχρι σήμερα. Τα κέντρα κράτησης, λοιπόν, είναι τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου το κράτος και το κεφάλαιο διαχειρίζονται τους μετανάστες σαν αναλώσιμους με τέτοιο τρόπο ώστε: όσοι χρειάζονται  να προωθούνται για εκμετάλλευση στην ΕΕ, όσοι χρειάζονται να μένουν στην Ελλάδα προς εκμετάλλευση ή έγκλειστοι μέχρι να εγκριθούν ως «νόμιμοι» και οι υπόλοιποι να επαναπροωθούνται πίσω στις χώρες τους χωρίς ποτέ να μαθαίνει κανείς για την κατάληξή τους (όλη αυτή η κατάσταση εντείνεται από τη συμφωνία ΕΕ- Τουρκίας). Επιπλέον, τα οχυρωμένα και απομονωμένα στρατόπεδα είναι μέρη, όπου όποιος/α στεγάζεται είναι απογυμνωμένος/η από κάθε στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα, ακόμα και για τον καπιταλισμό. Εκεί (όπως και στα ψυχιατρεία και τις φυλακές) εφαρμόζεται σε όλο της το μεγαλείο η κρατική καταστολή και λαμβάνει νέες διαστάσεις, πέρα από τα γνωστά σε μας όρια της. Κράτος και κεφάλαιο χωρίς κανένα εμπόδιο πειραματίζονται πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους και δοκιμάζουν νέους τρόπους καταστολής, καταπίεσης, εκμετάλλευσης, περιορισμού και εγκλεισμού της ανθρώπινης ζωής.

Από την άλλη, όσον αφορά την υγειονομική περίθαλψη των μεταναστών στα στρατόπεδα, για το κεφάλαιο αποτελεί ένα ακόμη πεδίο κερδοφορίας. Χαρακτηριστικά στις δομές, που ονομάζονται «κέντρα προσωρινής κράτησης» (Διαβατά κλπ, μένουν συνολικά περίπου 58.000 άνθρωποι), παρέχεται χρηματοδότηση από την ΕΕ και η υγειονομική περίθαλψη των μεταναστών βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια διάφορων ΜΚΟ. Η κατάσταση ποικίλει από δομή σε δομή, δεν υπάρχει, όμως, πουθενά κανένας απολύτως έλεγχος στις ΜΚΟ για το τι είδους περίθαλψη παρέχεται και από τί προσωπικό. Οι «μη κυβερνητικές» αυτές οργανώσεις καρπώνονται σχεδόν όλα τα κονδύλια της ΕΕ για την υγειονομική περίθαλψη των προσφύγων. Ενώ, στα λεγόμενα κέντρα κράτησης (Κόρινθος, Αμυγδαλέζα, Πέτρου Ράλλη μένουν 2000 άνθρωποι), την αποκλειστική ευθύνη για τους μετανάστες την έχει η ΕΛΑΣ και δεν παρέχεται χρηματοδότηση. Σαν μια γενική εικόνα υπάρχει ένας γιατρός που να πηγαίνει σε κάθε κέντρο 200-700 ατόμων το πολύ κάθε πρωί τις καθημερινές. Υπεύθυνο για αυτά είναι το ΚΕΕΛΠΝΟ μέσω του οποίου εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει το λαθρεμπόριο ιατρικής και νοσηλευτικής εργασίας με ελαστικές προσωρινές εργασιακές σχέσεις.

Σε όλα αυτά εμείς οφείλουμε να προτάξουμε τη δική μας λύση πέρα από τα όρια της αστικής διαχείρισης της ανθρώπινης ζωής σαν αριθμό. Παλεύουμε μαζί με τους μετανάστες για να χτίσουμε ένα  μαχητικό αντιπολεμικό εργατικό διεθνιστικό κίνημα, που να αντιτάσσεται στον πόλεμο των καπιταλιστών στη Μ. Ανατολή, που δε λογαριάζει καμία ανθρώπινη ζωή μπροστά σε νέα πεδία και τρόπους κερδοφορίας. Ένα αντιπολεμικό εργατικό διεθνιστικό  κίνημα τέτοιο είναι εξίσου αναγκαίο να αντιτάσσεται στον πόλεμο, που διεξάγεται από το ίδιο το κράτος στο εσωτερικό του, στην προσπάθεια να καταστείλει κάθε φωνή ντόπιου ή μετανάστη, που γίνεται απειλητική για την εσωτερική του ηρεμία. Αναγνωρίζουμε ότι με τους μετανάστες έχουμε κοινό ταξικό εχθρό δεν είναι άλλος από το σύστημα που γεννά τον πόλεμο την φτώχεια και την εξαθλίωση.  Είναι το σύστημα που θέλει εκκενωμένες τις καταλήψεις στέγης στις οποίες εμείς στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες και ως ΕΑΑΚ οφείλουμε να ενισχύουμε. Η παρέμβαση στα στρατόπεδα είναι αναγκαία ώστε να παλέψουμε μαζί με τους μετανάστες για κοινά βασικά δικαιώματα (όπως δημόσια δωρεάν παιδεία, υγεία, στέγαση, μόνιμη και σταθερή δουλειά) και πρέπει να ιεραρχηθεί το επόμενο διάστημα στις προτεραιότητες της ΕΑΑΚ. Τέλος, για να χτίσουμε ένα κίνημα από τα κάτω, ξεκινάμε την προσπάθεια μέσα από τους συλλόγους μας, ώστε να εμφανιστεί ξανά ο συντονισμός συλλογικοτήτων για το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα (ΣΥ.ΠΡΟ.ΜΕ.) στην πόλη.

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ:

·         Να σταματήσει τώρα ο πόλεμος στη Μ.Ανατολή
·         Κατάργηση της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας
·         Καμία εμπλοκή σε ΝΑΤΟ και Ευρωστρατό
·         Να κλείσουν τώρα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης
·         Ένταξη όλων των προσφύγων στον αστικό ιστό, να σταματήσει τώρα η πολιτική εγκλεισμού τους και δήθεν φιλοξενίας
·         Καμία δίωξη αγωνιστών και αγωνιστριών