Η 7 του Μάη είναι και αυτή μια μέρα, αγώνας ταξικός αγώνας κάθε μέρα

Η περίοδος όπως διαμορφώνεται σήμερα αλλά και ως συνέχεια της πολιτικής του αστικού μπλοκ εξουσίας τα τελευταία χρόνια, χαρακτηρίζεται από τη βαρβαρότερη επιβολή των συμφερόντων του κεφαλαίου επί της εργατικής τάξης όπως αυτή διαμορφώνεται στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση αποτελεί τον κυρίαρχο άξονα πάνω στον οποίο δομείται η έκφραση της κυβερνητικής πολιτικής στη χώρα μας. Οι βασικοί άξονες της πολιτικής αυτής καθορίζονται εν πολλοίς από εξωθεσμικούς παράγοντες (τρόικα, Δ.Ν.Τ.) και υπερεθνικούς σχηματισμούς (Ε.Ε.), ως κυρίαρχων σχηματισμών της αστικής τάξης και του κεφαλαίου. Με μια συνεχή καταστρατήγηση των κεκτημένων δικαιωμάτων και ελευθεριών προωθούν και εφαρμόζουν τα πιο ακραία μέτρα εναντίον του κόσμου της εργασίας. Με συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις κρατικής περιουσίας (λιμάνια, αεροδρόμια, νερό, ΔΕΗ) προφασιζόμενοι την εξυγίανσή τους προάγουν αναβαθμισμένες συνθήκες για άντληση νέων κερδών από μεγάλους καπιταλιστικούς ομίλους μετακυλίοντας το κομμάτι του χρέους που είχαν δημιουργήσει από αυτές τις υπηρεσίες στα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνίας. Χρησιμοποιώντας το δημόσιο χρέος και το «αδιέξοδο» των συνεχών δανεισμών αλλά και μεταφυσικές ρητορείες περί ελληνικής νοοτροπίας καταστρέφουν κάθε ίχνος κοινωνικού κράτους -κατακτήσεις προηγούμενων σημείων της ταξικής πάλης που προέκυψαν ως υποχώρηση του κεφαλαίου- εξαθλιώνοντας τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας. Από την άλλη οι περικοπές μισθών και η τεράστια ανεργία προλεταριοποιούν χιλιάδες ανθρώπους ρίχνοντας το βιοτικό επίπεδο, πετώντας εργάτες στο κοινωνικό περιθώριο και οικογένειες στο δρόμο καταφέρνοντας να κάνουν την απογοήτευση και τη μοιρολατρία να μοιάζει στα μυαλά όλο και περισσότερων ανθρώπων ως φυσική συνέχεια της καθημερινότητάς τους.

Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσονται και οι επιθέσεις (αναδιαρθρώσεις κατά τα λεγόμενά τους) σε παιδεία και υγεία. Οι πιο αυτονόητες αξίες για την ανάπτυξη της ανθρωπότητας μπαίνουν στο στόχαστρο του πιο παρασιτικού κομματιού της κοινωνίας στο όνομα μιας φαντασιακού τύπου ανάπτυξης. Το δικαίωμα για δωρεάν περίθαλψη μετατρέπεται σε οικονομικό πάρτι φαρμακευτικών κολοσσών και επιχειρηματιών υγείας (ιδιωτικές ασφάλειες, διαγνωστικά κέντρα, ιδιωτικά νοσοκομεία), ενώ με την καταλήστευση των ταμείων (χρηματιστηριακές τοποθετήσεις, παιχνίδια της αγοράς) μεγάλη μερίδα του κόσμου πετάχτηκε εκτός κοινωνικής ασφάλισης (περίθαλψη, συντάξεις) βιώνοντας την πολιτική επιλογή να μην του επιστραφούν αυτά τα οποία έχει δουλέψει. Το δικαίωμα της δωρεάν παιδείας μετατρέπεται σε κυνήγι χορηγών, διδακτικών μονάδων και συσσώρευση τυπικών προσόντων, απομακρύνοντας την παιδεία και την τριτοβάθμια εκπαίδευση από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, διαμορφώνοντας έναν μελλοντικό εργαζόμενο πλήρως υποταγμένο στις ανάγκες της αγοράς (τόσο ως υποκείμενο άντλησης υπεραξίας, όσο και ως πειθήνιο και υπερεντατικοποιημένο σύγχρονο εργατικό δυναμικό) και καθιστώντας την παιδεία προνόμιο όσων μπορούν να την αγοράσουν.

Μέσα σε όλα αυτά είναι αδύνατο να μένουμε απαθείς, αδρανείς και να ενισχύουμε απόψεις ηττοπάθειας και ωχαδερφισμού, αλλά να ενισχύουμε με την παρουσία μας τις διαδικασίες των Γενικών Συνελεύσεων όπου παίρνοντας αγωνιστικές αποφάσεις θα αποτελούμε ένα από τα ισχυρότερα αναχώματα στις επιδιώξεις των εκάστοτε αστικών κυβερνήσεων. Ένα μικρό κομμάτι της μάχης όμως που έχουμε να δώσουμε μες τους φοιτητικούς μας συλλόγους περνάει μέσα από τη διαδικασία των φοιτητικών εκλογών. Και αν και ξέρουμε ότι «αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν  τον κόσμο, θα ήταν παράνομες», αναγνωρίζουμε την ανάγκη να συμμετέχουμε σε αυτές, όχι μόνο για να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας, αλλά επειδή νιώθουμε την αναγκαιότητα να υψώσουμε ένα ακόμη ανάχωμα σε αυτούς που θέλουν να απονομιμοποιήσουν τις Γενικές Συνελεύσεις και κάθε άλλη συλλογική διαδικασία μέσω κλειστών Διοικητικών Συμβουλίων.

Μέλη των φοιτητικών συλλόγων είναι ο καθένας μας. Το πώς όμως θα κινηθεί ο κάθε σύλλογος και θα διαλέξει είτε να υποταχθεί στις απαιτήσεις της κάθε κυβέρνησης είτε από την άλλη, να υπερασπιστεί κοινωνικά αγαθά και κεκτημένα δικαιώματα και ανάγκες των κατώτερων-πληττόμενων λαϊκών στρωμάτων, εναπόκειται ξεκάθαρα στο χέρι μας! Κάνοντας μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν, βλέπουμε πως οι περισσότεροι σημερινοί φοιτητικοί σύλλογοι ιδρύθηκαν τα πρώτα χρόνια της  Μεταπολίτευσης, αμέσως μόλις δόθηκαν οι σχετικές συνδικαλιστικές ελευθερίες στα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, δίνοντας τη δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης, σε έναν χώρο που πρωτοστάτησε στον αγώνα κατά της Δικτατορίας τα χρόνια που προηγήθηκαν. Από τότε μέχρι σήμερα οι σύλλογοι αυτοί πρωτοστατούν στην πολιτική δραστηριοποίηση των φοιτητών. Αν ανατρέξουμε στο πρόσφατο παρελθόν θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολλά τα παραδείγματα κατά τα οποία οι φοιτητές μέσω των Φοιτητικών τους Συλλόγων και των δομών τους, κατάφεραν να βγάλουν νικηφόρα κινήματα ενάντια στη διάλυση του Πανεπιστημίου(νόμος Αρσένη, ν.Γιαννάκου κλπ). Η ύπαρξη δυνατών Φοιτητικών Συλλόγων έχει αποδείξει ότι μπορεί να φέρει τη φοιτητιώσα νεολαία σε θέση ισχύος, και της δίνει τη δυνατότητα να καθορίζει η ίδια τους όρους με τους οποίους θα επιβάλει τις ανάγκες της. Με λίγα λόγια  ο σύλλογος φοιτητών είναι το συλλογικό όργανο λήψης αποφάσεων των φοιτούντων στα Πανεπιστήμια ,είναι το νόμιμο σωματείο σου που συλλογικά παίρνει αποφάσεις για την υπεράσπιση και την διεκδίκηση των δικαιωμάτων σου.

ΜΙΑ ΨΗΦΟΣ ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Δε θεωρούμε τις εκλογές ως το μοναδικό μέσο πάλης και πολιτικής έκφρασης, ούτε ότι αποτελούν την κινητήρια εκείνη δύναμη ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής. Παρόλα αυτά η στήριξη στα σχήματα της ΕΑΑΚ  σηματοδοτεί μια κατεύθυνση αναζωπύρωσης  των συλλογικών διαδικασιών και μαζικοποίησης των γενικών συνελεύσεων σε κινηματική συχνότητα. Δεν σε καλούμε να στηρίξεις ΕΑΑΚ σε μια λογική αντιπροσώπευσης. Δεν είμαστε εδώ για να αλλάξουμε τα πράγματα για σένα. Σε καλούμε να στηρίξεις μία αντίληψη για το ποιός ευθύνεται για την παρούσα κατάσταση, για το ποιές είναι οι πραγματικές ανάγκες στο σήμερα και για το πώς κατακτάται η κάλυψη των  αναγκών αυτών, με μια προοπτική για την κοινωνία του αύριο. Και αυτή η αντίληψη περνάει μέσα από τις μάχες από τα κάτω για την ανατροπή της πολιτικής των από πάνω. Οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και η συμμετοχή στη σύνθεση πολιτικού σχεδιασμού, στους αγώνες και στην διεκδίκηση του ταξικά αναγκαίου είναι αυτό στο οποίο καλούμε. Και σε αυτό δεν καλούμε μία μέρα (εκλογές) αλλά καθημερινά στις συλλογικές διαδικασίες.

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ:  Ρίξε μαύρο στο μπλε

Πιστός εκφραστής της πολιτικής της κυβέρνησης και της Ε.Ε., η ΔΑΠ υπερασπίζεται την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση  (τη βαθύτερη και σφοδρότερη επίθεση που δέχεται το Δημόσιο και Δωρεάν Πανεπιστήμιο τα τελευταία χρόνια) με ό,τι αυτή περιλαμβάνει, από τις απολύσεις και το πανεπιστήμιο-επιχείρηση μέχρι τις διαγραφές φοιτητών! Πώς είναι άλλωστε δυνατόν να ξεχάσουμε το αλησμόνητο «Παιδεία 2020» με τη ΔΑΠ να οραματίζεται «μη κρατικά Πανεπιστήμια» (γιατί και η λέξη «ιδιωτικά» δεν είναι και η πιο εύηχη), να μιλά για την «ανάγκη σύνδεσης των Ιδρυμάτων με τις επιχειρήσεις βάσει των αναγκών της αγοράς» και για «Πανεπιστημιακή αστυνομία»! Τη φετινή χρονιά η φοιτητική παράταξη της ΝΔ  ξεμυτίζει με τους περίφημους «Συλλόγους πέρα από κόμματα»! Τι έχει να κερδίσει η κυβερνητική παράταξη εντός των Πανεπιστημίων στρεφόμενη (φαινομενικά τουλάχιστον) ενάντια στο «χέρι που την ταΐζει»; Αφ’ενός  να «δικαιώσει» (ενσωματώσει) όσους, εγκλωβισμένοι στη δίνη της κρίσης, κατηγορούν τα κόμματα και απομακρύνονται από την πολιτική και αφ’ετέρου να φλερτάρει ξανά και ξανά με την ακροδεξιά και τους φασίστες (οι οποίοι παρεμπιπτόντως δραστηριοποιούνται και στους κόλπους της παράταξης) υιοθετώντας ένα μότο που θυμίζει το «αλήτες προδότες πολιτικοί». Ο δρόμος της ΔΑΠ είναι η τυφλή υπακοή στις επιταγές της κυβέρνησης- Ε.Ε – Δ.Ν.Τ και υποταγή στις ανάγκες της αγοράς. Οι Σύλλογοι της ΔΑΠ είναι μαύροι σύλλογοι, παντελώς αποκομμένοι από τις συλλογικές διαδικασίες και ανήμποροι να διεκδικήσουν αυτά που τους ανήκουν και να επιβάλλουν τις ανάγκες τους!  Ψήφος στη ΔΑΠ είναι ψήφος υπέρ του Πανεπιστημίου για λίγους και εκλεκτούς και ψήφος ενάντια στο κίνημα και την αριστερά, ενάντια στο Πανεπιστήμιο των αναγκών μας!

ΠΑΣΠ:  Έσπασε το κλαδί της ΕΛΙΑΣ κι έπεσε στο ΠΟΤΑΜΙ

Η «ανεξάρτητη» παράταξη του σοσιαλδημοκρατικού μιάσματος (ΠΑΣΟΚ) ακολουθεί τη μοίρα του πολιτικού της φορέα, διαλύεται… Κατέβουν δε κατέβουν, ψηφίζοντας ένα τέτοιο μόρφωμα, δείχνεις την αποδοχή σου σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές, φορώντας παράλληλα το μανδύα της ουδετερότητας και του μη δεξιού. Αυτό καλούταν πάντα να παίξει ο σοσιαλδημοκρατικός χώρος στην κοινωνία και τα πανεπιστήμια. Δηλαδή την ενσωμάτωση των αγώνων στο όνομα ενός ανθρώπινου καπιταλισμού, τον εξευτελισμό του συνδικαλισμού και μία λογική ανάθεσης στο ρεαλιστικό για την ισχνή βελτίωση των συνθηκών ζωής εντός συστήματος.

ΑΡΕΝ: «Ψηφίζουμε και φεύγουνε»

Ερχόμενοι να καλύψουν ένα κενό που δημιουργήθηκε στον σοσιαλδημοκρατικό χώρο και πατώντας πάνω στην λογική του «ψήφισε και το ’χουμε γιατί τα λέμε κάπως αριστερά» αναδύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ σε μία εκλογική συσπείρωση του κόσμου. Αυτή ακριβώς είναι και η λογική της ΑΡΕΝ εντός πανεπιστημίων. Έχουν παρατήσει κάθε συλλογική διαδικασία, ποντάρουν στο εκλογικό ανέβασμα του ΣΥΡΙΖΑ και καλούν τους φοιτητές να τους στηρίξουν ως φωνή αντίδρασης χωρίς όμως να καλούν σε από τα κάτω αγώνες.

ΠΚΣ: Δυνατό ΚΚΕ σε όποια κάλπη κι αν στηθεί

Η αριστερά της ηττοπάθειας που διακηρύσσει πως οι αγώνες δεν μπορούν να είναι νικηφόροι στο σήμερα αλλά ανάγει κάθε μάχη για ρήξη και ανατροπή με το υπάρχον σύστημα σε ένα μακρινό μέλλον της λαϊκής εξουσίας που θα έρθει μέσα από την ισχυροποίηση του ΚΚΕ και μόνον, και την απόκτηση των εκλογικών συσχετισμών. Τη στιγμή που θεωρεί  την υιοθέτηση της πολιτικής γραμμής του ΚΚΕ ως τη μόνη αλήθεια σαν προαπαιτούμενο για το κίνημα και  καταγγέλλει κάθε αγώνα στον οποίο δεν έχει τους συσχετισμούς ως καταδικασμένο σε ήττα, είναι επόμενη η επιλογή της  να μην καταφεύγει σε  κοινή δράση με αγωνιστές της αριστεράς, να περιχαρακώνεται και να αποτελεί τροχοπέδη για την οικοδόμηση ενός πραγματικά επικίνδυνου και ανατρεπτικού φοιτητικού κινήματος. Να βλέπει εχθρούς (ίσως και πιο επικίνδυνους από τις καθεστωτικές ΠΑΣΠ-ΔΑΠ) μέσα στην αριστερά, ακόμα και στο πιο πρωτοπόρο κομμάτι της όπως είναι η ΕΑΑΚ, εναντίον της οποίας εξαπολύει (και ενόψει εκλογών) σφοδρότατη επίθεση. Οι νικηφόρες μάχες της γενιάς μας δε θα δοθούν από μια τέτοια αριστερά, μέσα από «κόκκινα ΔΣ» , «ηγέτες στους Συλλόγους»  και «οργάνωση σε έτη και εργαστήρια» μόνο αλλά μέσα από τις Γενικές συνελεύσεις όπου οι Σύλλογοι πραγματικά ζωντανοί και οργανωμένοι θα κάνουν πολιτική για τον εαυτό τους και θα επιβάλλουν τις ανάγκες τους!

Άλλες αριστερές δυνάμεις

Τον τελευταίο χρόνο εμφανίστηκαν και νέες αριστερές παρατάξεις στη σχολή μας. Παρόλο που τους θεωρούμε συμμάχους μας στους κοινωνικούς αγώνες αντιλαμβανόμαστε την στήριξη ενός αριστερού εκλογικού κατεβάσματος ως πολιτική πράξη η οποία θα είναι δηλωτική μίας στήριξης σε μία ολόκληρη αντίληψη του πώς διεκδικείς και πώς επιδιώκεις την ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων. Η στήριξη της λειτουργίας των διαδικασιών του συλλόγου είναι για εμάς βασική για την συσπείρωση των φοιτητών σε μία αγωνιστική κατεύθυνση. Η διεκδίκηση των αναγκών μας γίνεται στο τώρα. Τώρα συγκρούεσαι με τις πολιτικές του αστικού κράτους και της ΕΕ. Δεν αναθέτουμε την πάλη και την διεκδίκηση στη σοσιαλιστική κοινωνία του αύριο ούτε καλούμε σε μία αφηρημένη ενότητα της αριστεράς σε ένα πολιτικό πρόταγμα (όποιο και αν είναι αυτό) και τότε θα μπορέσουμε να συγκροτήσουμε το μαχητικό κίνημα που θα κατακτήσει τις ανάγκες των καταπιεσμένων του 21^ου αιώνα.

Γίνεται , έτσι, ξεκάθαρο από τα παραπάνω πως για μας η μέρα των εκλογών δεν σηματοδοτεί το τέλος της χρονιάς και των αγώνων. Όποιο και να είναι το εκλογικό αποτέλεσμα η επόμενη μέρα σε πείσμα των καιρών απαιτεί την παρουσία μας στους συλλόγους και τις γενικές συνελεύσεις. Εκεί όπου η σύγκρουση με την καθεστηκυία τάξη είναι άμεση, αναγκαία και διαρκής. Το Υπουργείο Παιδείας είναι έτοιμο να περάσει εσωτερικούς κανονισμούς και διαγραφές, η κυβέρνηση, πιστή σε ΕΕ-ΔΝΤ, είναι έτοιμη να διαλύσει περαιτέρω κοινωνικές δομές και εργασιακά δικαιώματα κι εμείς θα είμαστε έτοιμοι να αγωνιστούμε και θα μας βρουν απέναντί τους!

ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

ΚΑΡΦΙ-ΕΑΑΚ

ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ!

Δήλωση του Πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά για τη μεγάλη νίκη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στις φοιτητικές εκλογές.

18-04-2013 | θεματικές : Αντώνης Σαμαράς, Δηλώσεις, Πρωθυπουργός, Τελευταία Νέα

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ
Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013
Ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς επισκέφτηκε τα γραφεία της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ, της φοιτητικής παράταξης της Νέας Δημοκρατίας (1), για να συγχαρεί τους φοιτητές για τη μεγάλη νίκη στις χθεσινές εκλογές σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. Ακολουθεί η δήλωση του Πρωθυπουργού:
«Συγχαρητήρια για τη νίκη. Για εμένα κέρδισε η Παράταξή μας τη μάχη των ιδεών στα Πανεπιστήμια. Κέρδισε η ποιότητα στην Παιδεία (2). Κέρδισε η απόφαση για σαρωτικές μεταρρυθμίσεις (3). Κέρδισε καθαρά, αλλά και με μία απροσδόκητα πολύ μεγάλη συμμετοχή των νέων. Πιστεύω ότι κερδίσατε το στοίχημα της νέας γενιάς για όλους μας. Για όλους εκείνους που προσδοκούν από εσάς το καινούργιο.
Εγώ αυτό το οποίο μπορώ να σας πω, ότι είμαι αποφασισμένος, με κάθε τρόπο, τις νοοτροπίες και τα στερεότυπα του χθες και το φθαρμένο παραγωγικό μοντέλο της χώρας, να τα ανατρέψουμε όλα (4). Γιατί, πια, δεν χωράει το χθες στο δικό σας το αύριο.
Προχωράμε μαζί, μας δίνετε τη δική σας φλόγα, τη δική σας δύναμη και εμείς σας δίνουμε τη σταθερότητα που απαιτείται, στο διάβα του χρόνου, να πετύχετε εκείνα που θέλετε και τα οποία σχετίζονται με μία λέξη που λέγεται ποιότητα σε μία καινούργια Ελλάδα. Αυτό το αποδείξατε με τους αγώνες, με τις μάχες ιδεών που κερδίσατε. Εγώ σαν απλός Έλληνας θέλω να σας ευχαριστήσω γιατί έναν ολόκληρο κόσμο τον συγκινήσατε.
Καλή δύναμη να έχετε και στο Αύριο (5)».

http://www.primeminister.gov.gr/2013/04/18/10179

(1): To be or not to be? Μάλλον to be. Δεν το λέμε μόνο εμείς. Ο ίδιος ο “αξιότιμος” κύριος Σαμαράς πιστεύει ότι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ είναι η φοιτητική του παράταξη. Μαντέψτε τι πιστεύουν οι ΔΑΠίτες. Δεν υπάρχει ανεξαρτησία, δεν είναι στο πλευρό του φοιτητή είναι η φοιτητική νεολαία της ΝΔ. Κάθε ψήφος στη ΔΑΠ σημαίνει ψήφο στήριξης στις πολιτικές της κυβέρνησης. Τίποτε λιγότερο τίποτε περισσότερο.

(2): Ποιά είναι άραγε αυτή η ποιότητα στην παιδεία; Μήπως η μείωση των δημόσιων δαπανών για την παιδεία στην 5ετία 2009-2014 κατά 32,22%; Μήπως η κατάργηση του δωρεάν βιβλίου, οι διαγραφές φοιτητών, η εντατικοποίηση των σπουδών μας, τα πειθαρχικά συμβούλια ή η διάσπαση των πτυχίων ώστε να δουλεύουμε με τους χειρότερους όρους εργασίας των τελευταίων δεκαετιών;

(3): Εδώ μάλλον είναι το μόνο ειλικρινές σημείο. Οι μεταρρυθμίσεις τους σάρωσαν οποιοδήποτε εργατικό κεκτημένο μπορούσαν να ακουμπήσουν. Διέλυσαν τις συλλογικές συμβάσεις, την ασφάλιση, τη δημόσια δωρεάν υγεία και παιδεία. Έχουν κόψει τους μισθούς, τις συντάξεις και έχουν πετάξει στο περιθώριο της κοινωνίας τη σύγχρονη εργατική τάξη και τη νεολαία. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να ανατραπούν.

(4): Ανατροπή της φθοράς του παραγωγικού μοντέλου της χώρας με ξεπούλημα (κυριολεκτικά, όχι κινδυνολογία) της δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες, την απελευθέρωση των απολύσεων, το κλείσιμο εργοστασίων και την πλήρη συμμόρφωση με τις οδηγίες της ΕΕ για την κοινή αγροτική πολιτική που κατέστρεψε την αγροτική παραγωγή της Ελλάδας.

(5): Αλλά το αύριο γίνεται σήμερα και κάθε μέρα οπου η ΔΑΠ κερδίζει δύναμη με έντεχνους τρόπους απομακρύνοντας το φοιτητή απο κάθε συλλογική διαδικασία και ευκαιρία να αποφασίσει για τη ζωή του. Η δύναμη της παραταξης αυτής εδράζεται στη λογική της ανάθεσης και ανταλλαγής που καλλιεργεί προβάλοντας ως μόνο τρόπο διεκδίκησης και αγώνα ενα σύστημα αντιπροσώπευσης που λειτουργρεί ως μια εκλογική αγορά. Ψήφος στη ΔΑΠ δεν είναι ψήφος στον φίλο σου, δεν είναι ψήφος στις σημειώσεις που σου μοιράζουν ή στο ποτά που σε κέρασαν. Είναι ξεκάθαρη ψήφος στήριξης της ΝΔ και της πολιτικής της για τα πανεπιστήμια και τη νεολαία. Ψηφίζεις τις διαγραφές φοιτητών, τους εσωτερικούς κανονισμούς, την υποχρηματοδότηση, την ανεργία, τη μετανάστευση και το ξεπούλημα των πανεπιστήμιων σε επιχειρήσεις. Είναι ψήφος στους τραμπούκους, τους ρατσιστές και τα τσιράκια των κεφαλαιοκρατών στα πανεπίστημια. Μην ψηφίσεις τη διάλυση του μέλλοντός σου και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των αστών. Μαύρο στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.

ΚΑΡΦΙ-ΕΑΑΚ

 

Εκδήλωση για τις αναδιαρθρώσεις στην υγεία, το κλείσιμο νοσοκομείων και ΕΟΠΥΥ, τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στο χώρο της υγείας. Ελεύθερη συζήτηση για ένα σύστημα υγείας που θα υπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ 24/3 ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ

Την Δευτέρα 24/3 κολλήσαμε αφίσες του σχήματος ΚΑΡΦΙ-ΕΑΑΚ σε έναν χώρο που μέχρι τώρα κολλούσε αφίσες η ΔΑΠ.

Ούτε η μέρα ούτε η κίνηση επιλέχθηκε τυχαία. Τη Δευτέρα 24/3 απολύθηκαν 200 εκπαιδευτικοί μέσης εκπαίδευσης από το δημόσιο σχολείο. Για την ακρίβεια στους εκπαιδευτικούς αυτούς είχε επιβληθεί το μέτρο της διαθεσιμότητας (αυτή η διάταξη που βρήκε το υπουργείο για να αποφύγει να χρησιμοποιήσει τη λέξη απολύσεις) και μετά από 8 μήνες στο καθεστώς αυτό τους ανακοινώθηκε ότι δεν θα στελεχώσουν εντέλει κάποια άλλη θέση αλλά θα απολυθούν. Δεν γινόταν μια τέτοια μέρα να αφήσουμε τα κωλόπαιδα τις ΔΑΠ να συνεχίζουν αμέριμνοι το prιλίκι τους στο τραπεζάκι τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι η νεολαία της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είναι τυχαίοι φοιτητές που ο ρόλος τους είναι να βοηθάνε πρωτοετείς. Είναι εδώ για να κάνουν ό,τι χρειαστεί για να διευκολύνουν την εφαρμογή της πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας: αποφεύγουν κάθε πολιτική συζήτηση, συκοφαντούν τις γενικές συνελεύσεις το όργανο των φοιτητών και όταν χρειαστεί στηρίζουν κάθε αντιδραστική κίνηση του κράτους και καταπνίγουν κάθε προσπάθεια κινητοποίησης από τους φοιτητές.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι πραγματικά ό,τι χειρότερο έχει να δείξει το ανθρώπινο είδος. Πραγματικά βαρίδια στις προσπάθειες τις κοινωνίας να πάει μπροστά. Ανοιχτοί υποστηριχτές τις επιβολής των συμφερόντων των πλουσίων αστών ακόμα και αν αυτό σημαίνει την μιζέρια και την καταστροφή των ζωών χιλιάδων ανθρώπων κατώτερων στρωμάτων. Ε, για εμάς ειδικά τη μέρα εκείνη που 200 εκπαιδευτικοί προστέθηκαν στις λίστες των χιλιάδων απολυμένων δεν μπορούσαν οι ΔΑΠίτες να περάσουν ένα ακόμα “αμέριμνο πρωινό” που θα προσέβαλαν με την παρουσία τους στη σχολή αυτούς τους ανθρώπους που υποφέρουν τόσο πολύ από τις πολιτικές που τόσο ένθερμα αυτοί και το κόμμα τους εφαρμόζουν.

Το χώρο δεν τον πήραμε για να έχουμε έναν ακόμα χώρο. Δεν κατεβάσαμε τις αφίσες τους για να βάλουμε τις δικές τους. Εμείς δε στήνουμε πανηγυράκια στους τοίχους της σχολής. Αυτό που θέλουμε είναι να αντικαταστήσουμε αυτό τον άχρηστο “οχετό” κυβερνητικών αφισών με κάτι χρήσιμο. Έναν χώρο της αριστεράς στον οποίο δε θα ανεβαίνουν αφίσες πάρτυ και λοιπές αηδίες αλλά ανακοινώσεις σχετικά με τις διαδικασίες του συλλόγου μας και κείμενα του σχήματος σχετικά με το τι παίζει στην κοινωνία και τη σχολή και πώς μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα.

ΚΑΡΦΙ-ΕΑΑΚ

ΥΓ1: Επειδή οι κακές γλώσσες δεν είναι λίγες, η κίνηση μας δεν ήταν “προεκλογική”. Προφανώς θεωρούμε ότι το να στηρίζεις τη ΔΑΠ και τη ΠΑΣΠ στις φοιτητικές εκλογές σε κάνει συνένοχο στην πολιτική της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ αλλά σε καμία περίπτωση δε θα προσπαθούσαμε να δείξουμε κάτι παραπάνω ή κάτι λιγότερο από την αποστροφή μας για αυτά τα γκλαμουράτα αποβράσματα.

ΥΓ2: Το γεγονός ότι οι δαπιτοπασόκοι δεν πατάνε σε καμία γενική συνέλευση του συλλόγου επιβεβαιώνει το ρόλο τους μέσα στις σχολές. Επιδιώκουν με όλες τους τις δυνάμεις να σταματήσουν κάθε κουβέντα μέσα στο σύλλογο και σαμποτάρουν κάθε απόφαση του συλλόγου για κινητοποιήσεις. Και δείχνει και κάτι ακόμη: οι γενικές συνελεύσεις είναι το μόνο μέσο των φοιτητών για να ανατρέψουν τέτοιες πρακτικές και ιδεολογίες. Μόνο από εκεί μπορεί να δοθεί η απάντηση σε νομοθετήματα που νομιμοποιούν την εξαθλίωση των εργατών.

ΦΤΥΝΕ ΚΑΛΑ ΣΗΜΑΔΕΥΕ ΣΩΣΤΑ

Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ

                Ο χαρακτήρας εξ ορισμού των αμφιθεάτρων έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά, καθώς η εκπαιδευτική διαδικασία είναι η συστηματική σταδιακή εμβάθυνση σε ένα γνωστικό αντικείμενο. Αυτά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά προσπαθούν να τα μετατρέψουν σε ποσοτικά με χυδαίους όρους αγοράς, όπως είναι ένα χαρτάκι παρουσίας. Ο εκτεχνοκρατισμός τους  περιορίζει και μεθοδεύει τη διαδικασία της εκπαίδευσης σε καλούπια ανταγωνισμού και προσωπικής ανέλιξης. Η πλήρης μετατροπή λοιπόν της εκπαίδευσης από πνευματικό αγαθό σε υλιστικό μόρφωμα αλλοιώνει την ουσία της.

                Ένα «αποφασιστικό» βήμα για να το πετύχουν αυτό είναι η επιβολή υποχρεωτικών αμφιθεάτρων. Όσο κι αν εντατικοποιούνται οι σπουδές μέσω των επιμέρους προγραμμάτων σπουδών οι καθηγητές των επιμέρους εδρών από θέση ισχύος και εντελώς αυθαίρετα αποφασίζουν, γίνονται απουσιολόγοι ελέγχοντας ποιος είναι εκεί και ποιος απουσιάζει. Δημιουργούν και εντείνουν έτσι την άποψη περί δραστήριων και μη ενεργών φοιτητών  και αναδεικνύουν την ανταγωνιστικότητα ως μέσο ανάδειξης. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα του αμφιθεάτρου της ψυχιατρικής του 4^ου έτους  του ΑΧΕΠΑ όπου κάποιοι φοιτητές πίεσαν τον καθηγητή να πάρει παρουσίες παρά το ότι αυτός δεν το θεωρούσε απαραίτητο όπως και η απαγόρευση της παρακολούθησης του μαθήματος σε φοιτητές που ήθελαν να το παρακολουθήσουν χωρίς να πάρουν παρουσία επειδή καθυστέρησαν να προσέλθουν στο μάθημα.

                Με βάση αυτά η επιβολή υποχρεωτικών  αμφιθεάτρων στην ιατρική καταλήγει εντέλει σε 3 πράγματα.

                Πρώτον αφαιρείται τελείως η δυνατότητα από τους φοιτητές να κάνουν οι ίδιοι επιλογές στη διαχείριση των σπουδών τους. Πέρα από υπερεντατικό, το να αντιμετωπίζεται ένας φοιτητής με απουσιολόγια είναι μια υποτιμητική διάκριση ανάμεσα στον καθηγητή  «αυθεντία» και τους φοιτητές «κοπρόσκυλα». Και μάλιστα στην περίπτωση αυτή οι καθηγητές γίνονται και πολιτικές αυθεντίες, καθώς η μόνη απάντηση τους στη διάλυση της υγείας είναι ο επιστημονισμός, η φυγή στο εξωτερικό καθώς υιοθετούν κάθε πτυχή της ρητορίας του αστικού κράτους σχετικά με ανευθυνότητα, κακοδιαχείριση στην τεμπελιά.

                Δεύτερον το ότι καρφώθηκε σε κάθε καθηγητή να ορίσει  τα αμφιθέατρα ως υποχρεωτικά υπερεντατικοποιεί τις σπουδές μας σε τέτοιο βαθμό που από το τρίτο έτος και μετά για να μπορείς να παίρνεις την «πολυπόθητη» παρουσία θα πρέπει -χωρίς υπερβολές-  να κάνεις μάθημα από τις 8 μέχρι τις 4 το μεσημέρι. Κάποιοι φοιτητές όμως μπορεί να χρειάζονται να δουλεύουν για να σπουδάσουν ή απλά να έχουν κι άλλες ασχολίες πέρα από τα μαθήματα της σχολής.

                Τέλος αυτή η «φαγομάρα» των αγνών επιστημόνων της σχολής- καθηγητών και φοιτητών- δημιουργεί ένα ερώτημα το τι είναι αυτή η γαμημένη επιστήμη που παρουσιάζουν. Γιατί προβάλλουν την ιατρική σαν κάτι αγνό, σαν μια επιστήμη που θεραπεύει ανθρώπους και αυτό σύμφωνα με τα λεγόμενα τους είναι κάτι που δεν πληρώνεται. Αλλά αλήθεια πόσο κοντόφθαλμη και τουλάχιστον κουτή είναι μια άποψη σύμφωνα με την οποία το να ξέρεις τέλεια την παθοφυσιολογία ή τα φάρμακα από κάθε ασθένεια, όταν χιλιάδες άνθρωποι δεν μπορούν καν να πάνε στο γιατρό. Και το ζήτημα είναι ότι γι αυτό το δεύτερο ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ. Πως μπορείς να θεωρείσαι «γιατρός-ανθρωπιστής» γιατί κάτι τέτοιο θεωρούν για τους εαυτούς τους αν συμφωνείς ή τουλάχιστον αδιαφορείς για την επιβολή αντίτιμου στο νοσοκομείο ή με μια θεωρία του τύπου όποιος έχει φράγκα  θα βρει την υγειά του, ο άλλος θα πάρει κι ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και ένα «κουράγιο» στην καλύτερη. ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΑ. Αυτά μαθαίνονται στους αγώνες ενάντια στις πολιτικές της κυβέρνησης της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Και ένας τέτοιος αγώνας είναι και αυτός για την κατάργηση των υποχρεωτικών αμφιθεάτρων. Γιατί οι «αθώοι» ακαδημαϊκοί που σχίζουν τα ιμάτια τους για την κατάρτισή μας στην ουσία εφαρμόζουν –μερικές φορές πρωτοβουλιακά μάλιστα – το πρόγραμμα του αστικού μπλοκ εξουσίας για ευέλικτους, υπερεντατικοποιήμενους και αποσπασμένους από τις λαϊκές ανάγκες μελλοντικούς εργαζόμενους. ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ.

ΚΑΡΦΙ_ΕΑΑΚ

ΟΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!!!

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΕΙ ΚΑΛΑ

Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ

Το ψέμα της εξυγίανσης του κράτους και του δημοσίου είναι μια τακτική που έχει λύσει ουκ ολίγες φορές τα χέρια της κυβέρνησης στην προσπάθεια της να δικαιολογήσει όσο πιο λεπτά μπορεί μία σειρά μέτρων που έχει περάσει τα τελευταία χρόνια. Προφανώς και το μεγαλύτερο μιντιακό όπλο της δεν θα μπορούσε να μη χρησιμοποιηθεί και για την ψήφιση και την εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ο νόμος λοιπόν αυτός προέβλεπε την κατάργηση του πτυχίου και την αντικατάσταση του από ένα άθροισμα πιστωτικών μονάδων, την διάσπαση των σπουδών σε bachelor και master, τις διαγραφές φοιτητών στα ν+2 έτη, την εισαγωγή του συμβουλίου ιδρύματος στην διοίκηση του πανεπιστημίου, μία γενναία υποχρηματοδότηση όσον αφορά κυρίως τις φοιτητικές παροχές ενώ ταυτόχρονα προέβλεπε και την χρηματοδότηση των σχολών με βάση το σκορ της στην εξωτερική αξιολόγηση.

Και όλα αυτά πάντα υπό τον φανταχτερό «μανδύα» της εξυγίανσης, της καλύτερης κατάρτισης των φοιτητών και του εκσυγχρονισμού. Η αλήθεια είναι ότι βλέποντας την ψήφιση του νόμου αυτού να συμβαδίζει με την ψήφιση μνημονίων, μεσοπρόθεσμων και άλλων εξευτελιστικών για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια νόμων, δημιουργείται μία αίσθηση «σύμπτωσης», που προκαλεί την υποψία ότι η καλή προαίρεση ήταν το τελευταίο πράγμα που συνέβαλε στην σύνθεση του νομοσχεδίου του υπουργείου παιδείας.

Το γεγονός ότι αυτή η κουβέντα επανέρχεται στο προσκήνιο είναι πλέον η οργανωμένη προσπάθεια της κυβέρνησης να εφαρμόσει τον νόμο εισάγοντας τους εσωτερικούς κανονισμούς των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Οι πρότυποι εσωτερικοί κανονισμοί αποτελούν στην ουσία το καταστατικό λειτουργίας της κάθε σχολής που έρχεται να εφαρμόσει κατά γράμμα τον νόμο Διαμαντοπούλου. Θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε την κάθε διάταξη του κανονισμού, την αλλαγή της φοιτητικής καθημερινότητας μετά από αυτούς καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αυτοί έρχονται να συνδέσουν το πανεπιστήμιο με τις ανάγκες του κεφαλαίου από κάθε πλευρά. Συγκεκριμένα προβλέπεται:

1. Σπάσιμο κύκλου σπουδών σε bachelor και master και διάλυση των επαγγελματικών δικαιωμάτων:

Προωθείται η κατάργηση του ενιαίου κύκλου σπουδών σε δύο κύκλους (4+1 ή 4+2). Προϋπόθεση για την μετάβαση από το έναν κύκλο σπουδών στον άλλο θα είναι η συμπλήρωση ενός συγκεκριμένου αριθμού πιστωτικών μονάδων και συμπληρωματικά εξετάσεις ή καταβολή διδάκτρων. Το μέτρο αυτό δεν είναι κάτι καινούριο άλλα έρχεται να συμβαδίσει με τις απαιτήσεις τις Ε.Ε. όπως αυτές διατυπώθηκαν στη συνθήκη της Μπολόνια για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αφενός ο ίδιος ο διαχωρισμός του κύκλου σπουδών δημιουργεί μελλοντικούς εργαζομένους είτε υποεξειδικευμένους είτε υπερεξειδικευμένους, οι οποίοι όπως και να έχει θα έχουν πολύ αποσπασματική γνώση και επίβλεψη επί της παραγωγικής διαδικασίας, ενώ παράλληλα καταλύεται κάθε προοπτική συλλογικής διεκδίκησης των μελλοντικών εργαζομένων, αφού πλέον δεν θα υπάρχει λ.χ. πτυχίο Ιατρικής αλλά άνθρωποι που έχουν σπουδάσει Ιατρική και έχουν συλλέξει διαφορετικό αριθμό μονάδων και συνεπώς θα κληθούν να στελεχώσουν ανομοιογενείς θέσεις εργασίας ανάλογα με τα προσόντα τους. Αφετέρου η εισαγωγή εξετάσεων ή ακόμα και διδάκτρων δημιουργούν ταξικούς φραγμούς αφού μόνο όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα ή την «πολυτέλεια» να αφήσουν μία λιγότερη καλοπληρωμένη θέση για να συνεχίσουν να σπουδάζουν ώστε να προσθέσουν και άλλες πιστωτικές μονάδες στον τίτλο τους θα συνεχίζουν.

2. Διαγραφές φοιτητών:

Πλέον με την ισχύ των εσωτερικών κανονισμών και την επιβολή τους από τον οργανισμό οι φοιτητές θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν το πρόγραμμα σπουδών για τέσσερα μόνο εξάμηνα μετά την περαίωση των ετών που προβλέπονται. Για να σκεφτούμε: μήπως αυτό το «ξεσκαρτάρισμα» στην ουσία δημιουργεί ακόμα περισσότερους ταξικούς φραγμούς αφού για να καταφέρνει ένας φοιτητής να σπουδάζει μπορεί να χρειάζεται να εργαστεί και να του είναι αδύνατο να τελειώσει τη σχολή στα 8 χρόνια; Εδώ βέβαια πρέπει να επισημάνουμε πως οι φοιτητές μετά το ν+2 δεν κοστίζουν τίποτε στο δημόσιο και στο πανεπιστήμιο και οι διαγραφές γίνονται μόνο για τον καλύτερο βαθμό στην εξωτερική αξιολόγηση καθώς και για την εντατικοποιήση των σπουδών.

Εκτός από αυτό θα διαγράφονται και φοιτητές οι οποίοι θα κόβονται 6 φορές σε ένα μάθημα. Για την ακρίβεια αν κάποιος κοπεί σε ένα μάθημα 3 φορές θα περνάει από εξεταστική επιτροπή τριών μελών στην οποία δε θα συμμετέχει ο καθηγητής. Εάν κοπεί ο φοιτητής και από την επιτροπή 3 φορές τότε θα διαγράφεται.

Αυτοί οι κανόνες έχουν ως μόνο στόχο την εντατικοποίηση των φοιτητών , την αδυναμία τους να ασχολούνται με τις συλλογικές διαδικασίες και τη συλλογική υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

3. Ανταποδοτικές υποτροφίες – φοιτητικά δάνεια

Ο νόμος λέει : το ίδρυμα χορηγεί σε φοιτητές του βραβεία και υποτροφίες, με κριτήριο την επίδοσή τους στις σπουδές. Οι φοιτητές πρώτου κύκλου σπουδών έχουν δικαίωμα να λάβουν άτοκο εκπαιδευτικό δάνειο από πιστωτικά ιδρύματα (τράπεζες ) της χώρας, με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου.

Το πανεπιστήμιο χορηγεί σε σύμπραξη με τις τράπεζες, δάνεια στους φοιτητές με βάση ανταποδοτικά κριτήρια, δηλαδή ανάλογα με το πόσο συνεπείς (=εντατικοποιημένοι) είναι στις σπουδές τους. Έχουν όμως υποχρέωση να τα αποπληρώσουν είτε με τον πρώτο τους μισθό – χρεώνοντάς τους στην ουσία για μια ζωή, είτε με εργασία σε θέσεις του πανεπιστημίου με απροσδιόριστο μισθό και εργασιακές σχέσεις καλύπτοντας το κενό των διοικητικών υπαλλήλων που έχουν απολυθεί.

Σημειωτέο σε περίπτωση που το εκάστοτε τμήμα έχει ιδρύσει προγράμματα «αριστείας» (ανταποδοτικές υποτροφίες ) , προγράμματα « δια βίου μάθησης» (επί πληρωμή σεμινάρια με ECTS) και προγράμματα «σύντομου κύκλου σπουδών» θα έχει καλύτερη αξιολόγηση και κατά συνέπεια αυξημένη χρηματοδότηση.

4. Κόβονται και τα συγγράμματα!

Βάσει του νόμου : διδακτικό σύγγραμμα θεωρείται κάθε έντυπο ή ηλεκτρονικό βιβλίο (…), το οποίο ανταποκρίνεται στο γνωστικό αντικείμενο ενός μαθήματος και καλύπτει ολόκληρο ή το μεγαλύτερο μέρος της ύλης

Ουσιαστικά τη θέση των βιβλίων έρχονται να πάρουν τα ηλεκτρονικά συγγράμματα που θα πρέπει να τα εκτυπώνουμε με δικά μας χρήματα ( κάτι που ήδη κάνουμε σε μερικά μαθήματα), προσθέτοντας ένα ακόμα δυσβάσταχτο βάρος σε όσους ήδη δυσκολεύονται να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.

5. Εισαγωγή νέων οργάνων διοίκησης και επαναπροσδιορισμός των εξουσιών

Η πραγματική συγκέντρωση των εξουσιών βρίσκεται στο Συμβούλιο του Ιδρύματος (το συμβούλιο ιδρύματος έχει τον τελευταίο λόγο σε ζητήματα εσωτερικού κανονισμού, προϋπολογισμού, προγραμμάτων σπουδών, πειθαρχικών και συνεργασιών του ιδρύματος με ιδιώτες και επιχειρήσεις ή το κράτος). Επίσης ορίζεται η δυνατότητα πειθαρχικής δίωξης σε φοιτητές με την εντολή των Πειθαρχικών Συμβουλίων. Η Επιτροπή Δεοντολογίας φαίνεται να έχει διπλό ρόλο : αφενός να προστατέψει το «ιερό» δικαίωμα στην πνευματική ιδιοκτησία και αφετέρου να ορίσει ένα ηθικό-ιδεολογικό πλαίσιο λειτουργίας και συμπεριφοράς το οποίο οφείλουν να υπακούν τα μέλη του ιδρύματος.

Απέναντι σε αυτά, το φοιτητικό κίνημα πρέπει να βγει ενιαίο και με συνολικό αγώνα τόσο για τη μη ψήφιση των εσωτερικών κανονισμών όσο και συνολικής ανατροπής του νόμου να βαδίσει στις αγωνιστικές παρακαταθήκες των καταλήψεων του 2006-07 και του 2011, του μπλοκαρίσματος των συμβουλίων ιδρύματος και του κοινού αγώνα με όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια εντός και εκτός του πανεπιστημίου.

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ!

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Σ.Φ.Ι.ΑΠΘ ΣΤΙΣ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 15:00 ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΤΟΜΕΙΟΥ!

ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ.