ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ - ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ!

Το νερό είναι ένα κοινωνικό αγαθό, απαραίτητο για τη ζωή και η πρόσβαση σε καθαρό νερό, αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Η κυβέρνηση συνεχίζοντας την εφαρμογή ακραίων πολιτικών λιτότητας προχώρησε στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης, γεγονός που σημαίνει μεγάλο μέρος του πληθυσμού να βρεθεί χωρίς το βασικότερο αγαθό της ζωής, σημαίνει να καταφεύγουμε σε ακατάλληλα νερά με αποτέλεσμα αρρώστιες, επιδημίες ακόμα και θανάτους.μεγαλο μέρος του πληθυσμού να βρεθεί χωρίς το βασικότερο αγαθό ζωής, σημαίνει να καταφεύγουμε σε ακατάλληλα νερά, με αποτέλεσμα αρρώστειες, επιδημίες και θανάτους.

Συγκεκριμένα, στο τέλος του Σεπτεμβρίου ψηφίστηκε από τη Βουλή το νομοσχέδιο της κυβέρνησης, το οποίο περιλαμβάνει την ίδρυση ενός νέου Υπερταμείου στο οποίο θα ανήκουν (τα) περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου και στο οποίο θα μεταβιβαστόυν οι ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ. Με βάση το περιεχόμενο του νομοσχεδίου προκύπτουν τα εξής:
- Οι δύο εταιρείες θα πάψουν να αποτελούν υπηρεσίες κοινής ωφέλειας με αντικείμενο την ποιοτική παροχή υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης στους πολίτες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και θα χρησιμοποιούνται για την υλοποίηση του σκοπού του Υπερ-ταμείου: κατ’ αρ. 185 παρ.1, Ν.4389/2016: «Η Εταιρία διαχειρίζεται και αξιοποιεί τα περιουσιακά της στοιχεία προκειμένου να: α) συνεισφέρει πόρους για την υλοποίηση της επενδυτικής πολιτικής της χώρας και για την πραγματοποίηση επενδύσεων που συμβάλλουν στην ενίσχυση της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και β) συμβάλλει στην απομείωση των οικονομικών υποχρεώσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας.
- Οι δύο εταιρείες θα ιδιωτικοποιηθούν καθώς όλα τους τα στοιχεία αλλά και οι θυγατρικές τους μεταβιβάζονται στο Υπερ-ταμείο που όπως αναφέρεται στο άρθρο 184 παρ.4 «δεν ανήκει στον δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως αυτός εκάστοτε ορίζεται».
- Η διαχείριση και η διοίκηση των δύο εταιρειών θα περάσουν, ουσία και τύποις, στον έλεγχο των δανειστών, δεδομένου ότι το εποπτικό συμβούλιο του Υπερ-ταμείου αποτελείται από 5 μέλη δύο εκ των οποίων ορίζονται από τους δανειστές (με την σύμφωνη γνώμη του Υπουργού Οικονομικών) και τρία από την ελληνική κυβέρνηση (με την σύμφωνη γνώμη των δανειστών).

Η ιδιωτικοποίηση του νερού σε πολλές χώρες σε ολόκληρο τον πλανήτη είναι οργανωμένη σε διεθνές επίπεδο και προωθείται κυρίως μέσω της Παγκόσμιας Τράπεζας, σε συνεργασία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ως προϋπόθεση για την ανανέωση των δανείων προς τις χώρες που τα χρειάζονται, εξυπηρετώντας βέβαια τις πολυεθνικές της βιομηχανίας του νερού. (Κατά την περίοδο 1990-2002, η Παγκόσμια Τράπεζα χορήγησε δάνεια περίπου 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων για έργα ύδρευσης σε πολλές χώρες, με την προϋπόθεση της ιδιωτικοποίησης των οργανισμών ύδρευσής τους.) Έτσι, υπό την πίεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και συχνά με το πρόσχημα της καλύτερης ποιότητας, το νερό περνά από το δημόσιο σε ιδιωτικά χέρια.

Η παγκόσμια εμπειρία δείχνει ότι όπου οι υπηρεσίες νερού ιδιωτικοποιήθηκαν, οι επιπτώσεις ήταν ολέθριες. Οι τιμές του νερού αυξήθηκαν και η ποιότητα του μειώθηκε. Συχνά λόγω των υψηλών τιμών, πολλοί άνθρωποι δεν είχαν τη δυνατότητα πρόσβασης σε καθαρό νερό με αποτέλεσμα αρρώστιες, επιδημίες και θανάτους. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι ιδιωτικές εταιρείες δε δίστασαν να απαγορεύσουν στον κόσμο να μαζεύει ακόμα και το νερό της βροχής!

Η παγκόσμια εμπειρία δείχνει, όμως, και ότι οι λαοί κατάφεραν να εμποδίσουν ή ακόμα και να ανατρέψουν την ιδιωτικοποίηση του νερού και να εξασφαλίσουν την ίση πρόσβαση όλων σε αυτό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η εξέγερση στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας το 2000, κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού. Στο λεγόμενο πόλεμο του νερού, οι βολιβιανοί εναντιώθηκαν τόσο στην κυβέρνηση όσο και την αμερικάνικη εταιρεία και κατάφεραν να εμποδίσουν την επερχόμενη ιδιωτικοποίηση.

Ο αγώνας για το νερό, είναι αγώνας για τη ζωή μας. Συλλογικά, μπορούμε να νικήσουμε!

-Έλα μωρό μου, πες μου τις 2 λέξεις που περιμένω... - ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΣΕΞΙΣΜΟΣ, παλιόπαιδο!

Στις αρχές του μήνα, η είδηση του βιασμού μιας φοιτήτριας στον χώρο του ΑΠΘ προκάλεσε ανατριχίλα στο πανελλήνιο πόσο μάλλον σε μας τους ίδιους τους φοιτητές του πανεπιστημίου, που αποτελεί τον χώρο κοινωνικής μας έκφρασης και δράσης. Αυτή η ανατριχίλα, για να υπερβεί την στείρα λύπηση, δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται από οργή και μίσος προς τους δράστες, οργή και μίσος για την κουλτούρα του βιασμού και τον σεξισμό που εκτρέφεται από την σημερινή κοινωνία, οργή και μίσος για αυτή την κοινωνία που εκτρέφει τη διαστροφή και την αδικία.

Σε μια προσπάθεια για την αποτροπή επανάληψης τέτοιων περιστατικών τίθεται το ερώτημα αν στέκει σαν λύση η αστυνόμευση των πανεπιστημίων. Αρχικά ας λάβουμε υπόψη ότι ήδη υπάρχουν «φύλακες» (καλύτερα μπράβοι όταν έχουν απαγορεύσει την είσοδο στους φοιτητές) στο χώρο του ΑΠΘ και απ’ ότι φαίνεται δεν προσφέρουν ούτε στο ελάχιστο «προστασία και ασφάλεια». Ακόμη ποια αστυνομία θα μας προστατέψει; Αυτή που στην Αθήνα συνέλαβε προσφυγόπουλα επειδή κρατούσαν παιδικά πιστολάκια τα οποία θα χρησιμοποιούσαν σε μια θεατρική παράσταση και έπειτα στο Α.Τ. Ομόνοιας τα κακοποίησαν σεξουαλικά; Κάτι τέτοιο ούτε κατά διάνοια δεν έχει θέση σε ένα πραγματικά ελεύθερο πανεπιστήμιο των αναγκών μας.

Βέβαια αυτό το γεγονός δεν αποτελεί μεμονωμένο συμβάν. Ένα κύμα σεξιστικών συμπεριφορών έχει πρωταγωνιστήσει τελευταία στα κοινωνικά δρώμενα. Παραδείγματα αποτελούν: η απαγόρευση των εκτρώσεων από την κυβέρνηση στην Πολωνία και η απαγωγή, ο βιασμός και εξαναγκασμός σε πορνεία ενός κοριτσιού στη Λάρισα στις αρχές του Σεπτέμβρη.

Ο σεξισμός κατά της γυναίκας, που γεννά συμπεριφορές όπως την κουλτούρα του βιασμού και γενικά μεταφράζεται στη διάκριση της γυναίκας σαν κατώτερη (κοινωνικά και βιολογικά) σε σχέση με τον άντρα, έχει τις ρίζες του στην πρωτόγονη ιστορία του ανθρώπου. Στις πρώιμες κοινωνίες, όταν ο τότε καθορισμένος ρόλος του άντρα άρχισε να αποκτά μεγαλύτερη σημασία από της γυναίκας, ο άντρας κυριάρχησε επάνω στη γυναίκα και έτσι επήλθε η πατριαρχία. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, ο λόγος της γυναίκας γίνεται ασήμαντος και η ίδια αντιμετωπίζεται ως υποδεέστερο ον, καταλήγοντας στο να βρίσκεται αποκλειστικά στο σπίτι και να ασχολείται με αυτό. Η γυναίκα, με αυτόν τον τρόπο στερείται δικαιωμάτων και σταδιακά μετατρέπεται σε υποχείριο του άντρα και αντικείμενο σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

Παρά το γεγονός ότι η γυναίκα έχει πάψει από καιρό να είναι κλεισμένη στο σπίτι της, εργάζεται και συμμετέχει πλέον εξίσου με τον άντρα στην υλική στήριξη ενός νοικοκυριού και κατ’ επέκταση της κοινωνίας, ο σεξισμός ως αηδιαστική έκβαση του πατριαρχικού μοντέλου οργάνωσης έχει εγχαραχτεί στις συνειδήσεις πολλών. Η συνολική αντιμετώπιση αυτού του τρόπου σκέψης ως πολιτική δεν επιδιώκεται σε καμία περίπτωση από καμία κυβέρνηση και κράτος σήμερα, αντίθετα αγνοείται και συγκαλύπτεται από αυτά. Στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα ο κατευνασμός σεξιστικών αντιλήψεων και διαθέσεων γίνεται μόνο στο βαθμό που αποτελεί την οικονομικά συμφέρουσα λύση.

Η εντρομότητα που προκάλεσε το συγκεκριμένο περιστατικό αποδεικνύει την ανάγκη για την ολοκληρωτική αποδέσμευση της ανθρωπότητας από τη σεξιστική νοοτροπία και συμπεριφορά που γεννούν τη φρικιαστική κουλτούρα του βιασμού. Η αλλαγή στις συνειδήσεις μας όμως δεν θα προέλθει από κανένα «μεγάλο ηγέτη» ή «διδάσκαλο», αλλά με την από τα κάτω πάλη, όπως ιστορικά η μαχόμενη γυναίκα έχει κερδίσει δικαιώματα στην εργασία και στη συμμετοχή της στον πολιτικό βίο. Η απάντηση σε κάθε σεξιστική έκφραση παίρνει σάρκα και οστά στο δρόμο, όπου συναντώνται και ενώνουν τις δυνάμεις τους όλοι της γης οι κολασμένοι. Με αγώνες η γυναίκα μαζί με τα καταπιεσμένα στρώματα μπορούν και πρέπει να να έρθουν σε ρήξη με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, να αναμετρηθούν και τελικά να ανατρέψουν οριστικά την πηγή κάθε διάκρισης και ανισότητας μεταξύ των ανθρώπων. Όταν η δημιουργία ανισοτήτων είναι ο τρόπος με τον οποίο επιβιώνει και αναπαράγεται η σύγχρονη ανταγωνιστική κοινωνία τότε η πάλη για καθολική ισότητα μεταφράζεται σε πάλη για μια άλλη κοινωνία, χωρίς ανταγωνισμούς, που το δίκαιο θα καθορίζεται σύμφωνα όχι με τις ανάγκες της αγοράς, αλλά με τις ανάγκες των ανθρώπων.

Τι παίζει με το νεο πρόγραμμα σπουδων;

Τα τελευταία 2 χρόνια ακούμε για μία επικείμενη αλλαγή του Προγράμματος Σπουδών στην σχολή μας. Το νέο πρόγραμμα σπουδών και το τι αυτό θα περιλαμβάνει είναι ένα θέμα που αφορά και απασχολεί όλους τους φοιτητές της σχολής μας. Παρόλα αυτά οι διαδικασίες για την διαμόρφωση του νέου προγράμματος προχωρά κρυφά από τους φοιτητές, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες του φοιτητικού μας συλλόγου, μέσα από μαζικές παραστάσεις στη συνέλευση των καθηγητών και στον πρόεδρο της Ιατρικής, να λάβει κάποια ενημερωση για τις κατευθύνσεις του, αλλά και για το σε ποιο στάδιο βρίσκεται η επεξεργασία του. Η πρώτη και τελευταία σχετική ενημέρωση που είχαμε ήταν μια ανακοίνωση στην ιστοσελίδα της σχολής, με τίτλο “Καλοκαιρινός Αποχαιρετισμός”, τον Ιούλιο του 2015. Με βάση αυτήν, προκύπτουν οι εξής αλλαγές:

1. Μείωση των εβδομάδων της εξεταστικής από 5 που είναι μέχρι σήμερα σε 2. Παράλληλα προβλέπεται η επιβολή υποχρεωτικών προόδων κατά τη διάρκεια του εξαμήνου και η βαθμολόγηση της επίδοσης του φοιτητή στο εργαστήριο ή στην κλινική. Παρότι η αλλαγή αυτή προβάλλεται από τα όργανα της σχολής και τους καθηγητές ως κατάργηση της εξεταστικοκεντρικής αντίληψης, στην πραγματικότητα πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο: Μετατρέπει τη σχολή σε ένα μόνιμο εξεταστικό κέντρο. Ωστόσο, όσο και αν θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο, το Πανεπιστήμιο δεν είναι σχολείο. Είμαστε πια ώριμοι ενήλικες και ο καθένας μπορεί μόνος του να ρυθμίζει τον ρυθμό και τον τρόπο με τον οποίο διαβάζει και μαθαίνει, με βάση τις δικές του ιδιαιτερότητες, χωρίς τον “βούρδουλα” της διαρκούς βαθμολόγησης.
   
   
2. Εισαγωγή αλυσίδων μαθημάτων. Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι δεν θα μπορούμε να δώσουμε ένα μάθημα αν δεν έχουμε πρώτα περάσει κάποια άλλα. Δύο παραδείγματα θα μπορούσαν να είναι η Ανατομία Ι και ΙΙ ή οι Ανατομίες και η Χειρουργική. Αυτό θεωρητικά στηρίζεται στο ότι για να κατανοήσεις το δεύτερο μάθημα απαιτούνται κάποιες βασικές γνωσεις από το πρώτο. Όμως πρακτικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Στην πρώτη περίπτωση (ανατομία Ι και ΙΙ) τα αντικείμενα που πραγματεύονται τα δύο μαθήματα είναι εντελώς διαφορετικά, χωρίς καμία αλληλοεπικάλυψη. Στη δεύτερη περίπτωση (ανατομίες και χειρουργική) απαιτούνται μόνο κάποιες γενικές γνώσεις ανατομίας για να μπορεί κανείς να κατανοήσει τη χειρουργική και σε καμία περίπτωση οι εξειδικευμένες πληροφορίες που χρειάζεται να ξέρει για να περάσει τα μαθήματα της ανατομίας. Αν πάλι κάποιος δεν έχει ούτε εκείνες τις στοιχειώδεις γνώσεις που απαιτούνται για το δεύτερο μάθημα, απλούστατα δεν θα μπορέσει να το περάσει. Γίνεται λοιπόν σαφές, ότι οι αλυσίδες μαθημάτων δεν βοηθάν με κάποιον τρόπο τους φοιτητές ούτε εξυπηρετούν κάποιο παιδαγωγικό σκοπό. Αυτό που καταφέρνουν είναι να δυσκολεύουν τις σπουδές μας και την λήψη του πτυχίου μας, να κάνουν πιο εντατική την καθημερινότητα μας και να μας στερούν τη δυνατότητα να καθορίζουμε εμείς οι ίδιοι το ρυθμό των σπουδών μας!
   
   
3. Διάκριση του προγράμματος σε 3 κύκλους σπουδών: Προκλινικό 1^ο-2^ο έτος, Κλινικό 3^ο-5^ο έτος και αυστηρά και μόνο κλινική άσκηση στο 6^ο έτος. Κατά την κλινική άσκηση στο 6ο έτος ο κάθε φοιτητής μπορεί να επιλέγει κατά βούληση οποιαδήποτε ιατρική ειδικότητα που μπορεί να την παρακολουθήσει για ένα διάστημα. Η αλλαγή αυτή γεννά πάρα πολλά ερωτήματα. Με ποιον τρόπο θα γίνεται η μετάβαση από τον έναν στον άλλο κύκλο σπουδών; Θα προχωρούν όλοι οι φοιτητές από τον έναν κύκλο στον άλλο, ή θα υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια; Τι εξυπηρετεί η επιλογή ειδικοτήτων από τους εκτοετείς φοιτητές; Η αλλαγή αυτή σε συνδιασμό με την εισαγωγή των ECTs και μάλιστα με την ύπαρξη ίσων ECTs σε κάθε εξάμηνο υποδεικνύει μια κατεύθυνση διάσπασης του πτυχίου μας και μετατροπής του σε έναν ατομικό φάκελο προσόντων. Ο ατομικός φάκελος προσόντων αποτελεί το άθροισμα των ECTs που καθένας συλλέγει κατά τη διάρκεια των σπουδών του ή και μετέπειτα. Επίσης, η αλλαγή αυτή θα μπορούσε να σημαίνει την λήψη ειδίκευσης ήδη από το 6ο έτος. Και στις δύο περιπτώσεις το πτυχίο μας παύει να είναι ενιαίο και δημιουργούνται εργαζόμενοι πολλών διαφορετικών ταχυτήτων (ανάλογα με τον αριθμό ECTs ή την ειδίκευση). Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι δεν θα μπορουμε να πραγματοποιούμε συλλογικές διεκδικήσεις στους εργασιακούς μας χώρους, δηλαδή ότι δεν θα μπορούμε να διεκδικούμε όλοι μαζί τα ίδια πράγματα. Αυτόματα, αυτό μεταφράζεται σε λιγότερες θέσεις εργασίας, χαμηλότερους μισθούς, αυξημένα ωράρια, ελάχιστα εργασιακά δικαιώματα, αλλά και σε γενικότερη υποβάθμιση των παροχών υγείας.

Γίνεται σαφές, τόσο από τις ίδιες τις αλλαγές όσο και από τον διακαή πόθο να κρατήσουν τους φοιτητές στο σκοτάδι, ότι το νέο πρόγραμμα σπουδών πλήτει την καθημερινότητα μας ως φοιτητές και την εργασιακή μας προοπτική. Επίσης η αλλαγή του προγράμματος σπουδών με βάση τις παραπάνω κατευθύνσεις δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό που εμφανίστηκε στη σχολή μας. Αντίστοιχες αλλαγές επιχειρούνται ή έχουν ήδη γίνει τόσο στις άλλες Ιατρικές όσο και σε πολλές άλλες σχολές και αποτελούν τμήμα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, που έχει ξεκινήσει χρόνια τώρα από τη συνθήκη της Μπολόνια και προχώρά με τα εκάστοτε νομοσχέδια για την παιδεία (Γιαννάκου, Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, και με το νέο νόμο Φίλη που αναμένεται να κατατεθεί).

Ακριβώς επειδή το νέο πρόγραμμα σπουδών και οι αλλαγές στην εκπαίδευση μας αφορούν άμεσα δεν γίνεται να τους αφήνουμε να αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς! Το πώς θα εξελιχθούν ταπράγματα εξαρτάται από εμάς και από τους αγώνες που θα δώσουμε μέσα από το φοιτητικό μας σύλλογο και τις γενικές μας συνελεύσεις! Οι φοιτητικοί σύλλογοι διαχρονικά κατάφερναν να πετυχαίνουν από μικρές υλικές νίκες μέσα στις σχολές τους, μέχρι να πρωτοστατούν σε κοινωνικά κινήματα, να ρίχνουν νόμους και κυβερνήσεις, να ανατρέπουν απολυταρχικά καθεστώτα(π.χ. Χούντα-πολυτεχνείο). Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας!

ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ «ΥΠΑΡΞΙΑΚΑ» ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΧΩΡΟΥ..

Έχουμε συνηθίσει, στις συνελεύσεις Ιατρικής να αρκούμαστε πολλές φορές στην κουβέντα αν πρέπει ή όχι να παίρνουμε αποφάσεις.. Πριν καταλήξει όλο αυτό το πράμα σε φιλοσοφικό όμιλο συζήτησης καλό είναι να μπουν τα πράματα στη θέση τους.

Ξεκινώντας από τη ΔΑΠ είναι πολύ εύκολο να καταλάβεις γιατί δε θέλει συνελεύσεις όταν την ίδια στιγμή που κάθε μέρα η καθημερινότητά μας δυσκολεύει, αυτή αρκείται στο να μοιράζει σοσάκια, να κάνει κανα παρτάκι και κατά τ’άλλα να νοσταλγεί κυβερνήσεις με κέντρο τη Νέα Δημοκρατία αλλά και να φθονεί τον ΣΥΡΙΖΑ που μπορεί και απολύει, μπορεί και ιδιωτικοποιεί, μπορεί και ψηφίζει Μνημόνια πολλές φορές «καλύτερα» κι απ αυτούς.
Περνώντας στην ΚΝΕ ( θα την δεις ως ΠΚΣ ή ΜΑΣ), παρατηρείς πως κάθε φορά που έρχεται να ξεκινήσουμε τη συνέλευση, αρνείται να συμμετέχει στη διαδικασία, εμμένοντας σε μια στείρα λογική πως είμαστε λίγοι, δε καταφέρνουμε τίποτα, ας μπούμε στο κόμμα και μετά βλέπουμε..
Και τώρα το πιο δύσκολο κομμάτι… δυνάμεις που έχουν αναφορά στην Αριστερά ενώ βλέπεις πως συμμετέχουν στη συνέλευση, μιλάνε εικοσάλεπτα επι εικοσαλέπτων αναλύοντας το πόσο δυσχεραίνει η ζωή μας με όλα αυτά που γίνονται και καταλήγουν ( ενώ έχουν μιλήσει στη διαδικασία της συνέλευσης!) να σου λένε πως αυτό που γίνεται εδώ δεν είναι συνέλευση και δεν τους εκφράζει..

Αφού λοιπόν οι παραπάνω ( και λέμε για τους δυο τελευταίους) έχουν και μια αναφορά στην αριστερά, τους θυμίζουμε κάτι από Μαρξ : « Οι φιλόσοφοι ερμήνευσαν τον κόσμο, το ζήτημα όμως είναι πώς να τον αλλάξουμε». Και ο κόσμος αυτός αλλάζει..αλλάζει όταν η θεωρία συνδέεται με την πράξη και δε μένει σε παραδοχές. Ο κόσμος αυτός αλλάζει κάθε φορά που ένα συνειδητοποιημένο σύνολο προβαίνει σε συνειδητές και οργανωμένες πράξεις και δε δρα ο καθένας μόνος του. Είναι φανερό οτι είμαστε αριθμητικά ''λίγοι''. Αν  δεν ήμασταν η σχολή θα είχε πολύ διαφορετική εικόνα. Θα είχε ήδη αποφάσεις για όλα αυτα που συζητήσαμε στη συνέλευση. Θα είχε φοιτητές ιατρικής έξω από τους πλειστηριασμούς να φωνάζουν ''ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ''. Θα ήμασταν αυτοί που θα δρούσαμε αποφασιστικά πάνω στο προσφυγικό και θα απαιτούσαμε να ανοίξουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και  ιατρική περίθαλψη για όλους/ες στη βάση μιας έμπρακτης αλληλεγγύης. Δεν θα βρισκόμασταν κάθε λίγο και λιγάκι μπροστά σε καθηγητές που αυθαιρετούν εις βάρος μας με πλέρια υποτίμηση και μηδενικό σεβασμό (βλ. Από γραπτά που κόβουν ή δεν μας αφήνουν να βλέπουμε μέχρι υποχρεωτικές παρουσίες σε συνέδρια ή ''τιμωρητικές'' εργασίες, εφημερίες, βαθμολογήσεις).

Οι συνελεύσεις είναι απομαζικοποιημένες γιατί σε πολλούς το να συμμετέχουν σε μια τέτοια διαδικασία είναι χρόνος που δεν διαθέτουν. Γιατί σίγουρα βρίσκουν μεγαλύτερη απόλαυση σε κάτι άλλο , γιατί πιστεύουν ότι τα προβλήματα λύνονται μέσα από κάποιον/ους άλλους που θα τους αντιπροσωπεύσουν, γιατί θεωρούν πως πρέπει να αλλάξουν ως άτομα οπότε υποβαθμίζουν το συλλογικό, γιατί έχουν έρθει σε συνελεύσεις που πάντα κατά ομολογία μερικών ''ήμασταν λίγοι'' και ποτέ δεν πήραμε απόφαση να δράσουμε μέσα από την ιδιότητά μας ως μέλη του συλλόγου. Ας αναλογιστούμε πόσο λίγοι είμαστε για να διεκδικήσουμε όλα όσα δικαίως μας ανήκουν. Και πρώτο απ' ολα το καθεαυτό δικαίωμα της δράσης ως Σύλλογος. Γιατί εν τέλει είσαι «λίγος» όταν δεν ανταπεξέρχεσαι στην αναγκαιότητα που πρέπει να απαντήσεις και αυτό δε μετριέται ποσοτικά.. Από τους 80 της Κούβας που έδιωξαν τον δικτάτορα μέχρι τους «λίγους προβοκάτορες» ( έτσι τους έλεγε το κομμάτι της –επίσημης- αριστεράς) του Πολυτεχνείου  ποτέ κανένας τους δεν είπε ότι είναι λίγοι, σήκωσαν κεφάλι και ανάστημα σε κάθε λογής καταστολή από την κρατική-συστημική μέχρι την καταστολή που σου λέει πάντα ότι δεν έχεις τους όρους και δεν είσαι αρκετός ( πότε τους είχαμε αυτούς τους όρους ποτέ δε μας είπε..)

Το σύνθημα για μας «όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις» δεν είναι συμβολικό ούτε για να ευλογούμε την «επαναστατική γενειάδα μας». Είναι ο τρόπος που εν τέλει αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή μας ως πολιτικός χώρος εντός σχολής και γι’αυτό θα παλεύουμε. Όποιος αρέσκεται σε αναλύσεις του τύπου «δε μπορούμε» ή «δεν αρκούμε» υπάρχει χώρος στο facebook και στα site. Εδώ όμως είναι σχολή και η σχολή μας αλλά και η κάθε σχολή και ο κάθε χώρος για να κοκκινίσει από ζωή, όπως λέει και το τραγούδι, πρέπει εμείς να φροντίσουμε γι’αυτό χωρίς να περιμένουμε κανέναν φωστήρα, κανέναν αντιπρόσωπο, κανέναν σωτήρα..

Έτσι πρέπει να γίνει
Κι έτσι θα γινει!
(πάλι απ’το ίδιο τραγούδι..)

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ (ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΟΓΟΙ..) ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ..

Μια νέα ακαδημαϊκή χρόνια ξεκίνησε και οι περισσότεροι από εμάς τρέχουμε μεταξύ αμφιθεάτρων και κλινικών μέσα σε ένα εντατικό πρόγραμμα που επιβάλλει η σχολή. Πολλοί είναι βέβαια και αυτοί που μέσα σε όλο αυτό, ψάχνουν και κάποια δουλειά έτσι ώστε να μπορούν να τα βγάζουν πέρα και να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Παράλληλα με την καθημερινότητα αυτή, με τα μάτια στραμμένα στην κοινωνία μια σειρά εξελίξεων λαμβάνει χώρα που πλήττει κυρίως τα κατώτερα στρώματα και για τις οποίες υπεύθυνες είναι οι πολιτικές που ακολουθούνται από κυβερνήσεις-ΕΕ-κεφάλαιο.

Μια τέτοια εξέλιξη αποτελούν οι μεγάλες εισροές προσφύγων τον τελευταίο χρόνο. Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή καθώς και ο ρόλος του φασιστικού ISIS, ξερίζωσαν ανθρώπους από τον τόπο τους και τους οδήγησαν σε έναν αγώνα επιβίωσης . Οι περισσότεροι φτάνοντας στην Ελλάδα βρήκαν κλειστά σύνορα για τις χώρες της ΕΕ και πλέον ζουν με τους  χειρότερους όρους ζωής στοιβαγμένοι σε κέντρα φιλοξενίας. Πατώντας πάνω στην κατάσταση αυτή φασιστικές φωνές (κυρίως) προωθούν ένα ξενοφοβίας που έχει οδηγήσει στην έκφραση ρατσιστικών παραληρημάτων και πρακτικών. Ένα δείγμα αυτών αποτελεί και η δήλωση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Ωραιοκάστρου, για να απαγορευτεί η εγγραφή προσφυγόπουλων, στο ίδιο σχολείο με τα παιδιά τους ή ακόμα ακόμα γονείς να μη στέλνουν τα παιδιά τους σχολείο με την πρόφαση ότι δε θέλουν τα παιδιά τους να έχουν προσφυγόπουλα για συμμαθητές.

Μέσα σε όλα αυτά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ετοιμάζει και το νέο εργασιακό νομοσχέδιο, που συμπληρώνει το παζλ  των αντιδραστικών αντεργατικών μεταρρυθμίσεων, που αποτελούν στοχεύσεις της ΕΕ.  Ποινές σε περίπτωση απεργίας, αφαίρεση δικαιώματος συνδικαλιστικής δράσης , κατάργηση των Συλλογικών συμβάσεων εργασίας είναι μερικά από τα μέτρα που θα περιλαμβάνει αυτό, δημιουργώντας ένα καθεστώς ακόμα μεγαλύτερης εκμετάλλευσης του κόσμου της εργασίας αλλά και στέρησης του δικαιώματος του για συλλογικές διεκδικήσεις μέσα από τα σωματεία.  Έτσι ενδεικτικά στον χώρο της υγείας, οι αυριανοί γιατροί θα καλούνται να δουλέψουν με ολιγόμηνες συμβάσεις εργασίας, ελλιπή ασφάλιση, με τον φόβο της απόλυσης (είτε σε δημόσιο είτε σε ιδιωτικό νοσοκομείο) και μισθούς πείνας. Το έργο του γιατρού βέβαια δυσχεραίνεται και με την υποχρηματοδότηση και την υποστελέχωση των νοσοκομείων, όταν θα χρειαστεί να δουλεύουμε χωρίς ούτε τον κατάλληλο υλικοτεχνικό εξοπλισμό και υποδομές.

Σε όλα τα παραπάνω, έρχεται να προστεθεί  το γεγονός πως οι περιουσίες πρώτης κατοικίας πλέον δεν προστατεύονται και δίνονται όσο όσο σε τραπεζίτες. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι δε δίνονται, όσο εμείς είμαστε εκεί και θα είμαστε όσο χρειαστεί. Κάθε Τετάρτη πλήθος κόσμου από συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους κατακλύζει την αίθουσα και μπλοκάρει τη διαδικασία παραχώρησης σπιτιών στις  τράπεζες.

Αντιλαμβανόμενοι το πανεπιστήμιο ως ένα κομμάτι της κοινωνίας και όχι αποκομμένο από αυτήν, τα μάτια δεν μπορούν να μην είναι στραμμένα προς τα έξω. Όμως, ακόμα και με τα μάτια στραμμένα προς τα μέσα, βλέπουμε ουρές στη λέσχη, την ίδια ώρα που ανοίγουν roof garden, αντι να ανοίγουν την πάνω φοιτητική λέσχη. Παρατηρούμε υλικοτεχνικές ελλείψεις για βασικά μαθήματα, αλλά βέβαια παρατηρούμε και μια καθημερινότητα που λέει στο φοιτητή «τέλειωνε γιατί χανόμαστε» χωρίς έτσι να αφήνονται περιθώρια για τον ίδιο να αναπτύξει περαιτέρω πτυχές της προσωπικότητάς του, πέρα από το μοντέλο του «αποδοτικού φοιτητή».

Σε όλα αυτά, πρέπει να έχουμε και έχουμε απάντηση. Αυτό δεν είναι άλλο παρά τη Γενική μας Συνέλευση όπου δικαίωμα λόγου έχουν όλοι οι φοιτητές. Μέσω των γενικών συνελεύσεων συζητάμε και παίρνουμε αποφάσεις που καθορίζουν όχι μόνο την καθημερινότητά μας, αλλά και αποφάσεις που θέλουμε να ενισχύουν και να συμπληρώνουν κάθε αγώνα και προσπάθεια κομματιών της κοινωνίας που ακόμα αντιστέκονται που αρνούνται να δεχτούν την ήττα, τις απολύσεις, την απαξίωση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας και υγείας. Το κομμάτι αυτό που θεωρεί τους πρόσφυγες και τους μετανάστες μέρος αυτής της κοινωνίας και σύμμαχους σε αυτό το μονοπάτι που θέλουμε να βαδίσουμε..Είναι δύσβατο το μονοπάτι, μα είναι το μοναδικό..Γι’αυτό και για άλλα πολλά που δε χωράνε σε μια σελίδα..

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 18/10, 14.00 ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΜΕΙΟΥ!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ!

Πολλές φορές ακούμε το γνωστό πλέον σε όλους «όλοι θύματα της κρίσης είμαστε», «κι εγώ τι να κάνω ρε παιδιά, τη δουλειά μου κάνω» κτλ κτλ.. Έτσι λοιπόν, και την περασμένη Τετάρτη, στα δικαστήρια, τράπεζες, κυβέρνηση, δικαστικοί και δυνάμεις ασφαλείας, «τη δουλειά τους έκαναν» και ήθελαν να βγάλουν σε πλειστηριασμό το σπίτι ενός ανθρώπου με τέσσερα παιδιά και προχωρημένο βαθμό αναπηρίας του ίδιου. Θύματα της κρίσης ναι υπάρχουν, αλλά αφού υπάρχουν θύματα κάποιος είναι και θύτης.. Η δουλειά δεν είναι ντροπή, όμως η ντροπή δεν είναι δουλειά γι αυτό και είναι ντροπή και αίσχος, όταν κάποιοι μιλάνε για κέρδη και ζημιές, στους υπολογισμούς τους τα νούμερα να είναι είτε ανθρώπινες ζωές είτε η ανθρώπινη αξιοπρέπεια με πολλούς από εμάς να αποτελούμε ακόμα ένα νούμερο στη στατιστική τους. Ακόμη ένα νούμερο γι αυτούς  είναι το σπίτι στο οποίο κάποιος μένει, όταν οι ίδιοι που βγαίνουν με «πόνο ψυχής» στα κανάλια λέγοντας πως νοιάζονται  για όλους αυτούς που είναι θύματα της κρίσης, την ίδια ώρα στη δικαστική αίθουσα πουλάνε σπίτια ανθρώπων σε αγαστή συνεργασία με την αστυνομία όπου δυνάμεις των ΜΑΤ  εξασφαλίζουν την ομαλή αυτή «δημοκρατική» και «συνταγματική» διαδικασία.

 Όλοι αυτοί όμως δεν υπολόγισαν κάτι πολύ σημαντικό.. Δεν υπολόγισαν τον παράγοντα του κόσμου που θα είμασταν εκεί και θα μπλοκάραμε με κάθε τρόπο, όπως και έγινε, την απάνθρωπη αυτή διαδικασία. Ο λόγος βέβαια που τη μπλοκάραμε δεν χωράει σε κάποια παραμυθένια αφήγηση σουπερ ήρωα που σώζει ζωές, αλλά χωράει σε μια αφήγηση που έχει να λέει πως δε θα γίνουμε θύματα μιας κρίσης που οι ίδιοι γέννησαν και θύματά της είμαστε όλοι εμείς που βλέπουμε καθημερινά τη ζωή μας να δυσκολεύει την ίδια ώρα που μια ελιτ παγκοσμίως αυξάνει τα κέρδη της.

Από τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, τους ολοένα και περισσότερο ανέργους, τους φοιτητές που εργάζονται για να σπουδάσουν, φοιτητές που η καθημερινότητα της σχολής τους τους εντατικοποιεί, τους αποξενώνει και τους βάζει σε ένα ατέρμονο κυνήγι στείρων -και μη χρήσιμων πολλες φορές- γνώσεων γεννιέται και θα συνεχίσει να γεννάται η σπίθα της αμφισβήτησης και του αγώνα για ένα μέλλον και ένα κόσμο όπου όλοι θα σπουδάζουμε, όλοι θα έχουμε σπίτια και κανένας δε θα είναι ξένος σε κανέναν τόπο. Ένα κόσμο φτιαγμένο από μας για μας χωρίς αποκλεισμούς,  χωρίς τραπεζίτες πάνω απ τα κεφάλια μας, χωρίς τον τρόμο της απόλυσης, έναν κόσμο χωρίς καταπίεση.

Οι πλειστηριασμοί σπιτιών, η ιδιωτικοποίηση του νερού, οι ιδιωτικές και επιχειρησιακού τύπου συγκοινωνίες (βλ. ΟΑΣΘ) δε χωράνε και δεν υπάρχουν στον κόσμο που θέλουμε να χτίσουμε και θα είμαστε εκεί για να χαλάμε κάθε τέτοιο σχέδιο!

Έτσι, την Τετάρτη 5/10 (στις 15.30) και κάθε Τετάρτη θα είμαστε στα δικαστήρια φωνάζοντας και κάνοντας πράξη το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη».  

ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!..

Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΜΙΑΣ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑΣ... ή αλλιώς το πώς η έδρα της ανατομίας αυθαιρετεί για μία ακόμη φορά!

Αποβολές από εργαστήρια, μαζικά κοψίματα, απειλές σε όποιον τολμά να διαμαρτυρηθεί, εκδικητικές συμπεριφορές, αποτελούν συχνές πρακτικές της έδρας της ανατομίας. Το πιο πρόσφατο περιστατικό αφορά δύο επιλεγόμενα μαθήματα αυτής της έδρας, την τοπογραφική ανατομική και την αθλητιατρική.

Τα μαθήματα αυτά εξετάζονται είτε με την παρακολούθηση των διαλέξεων και τη συμπλήρωση κάποιων ερωτήσεων πολλαπλής επιλογής κατά τη διάρκεια αυτών, είτε με την παράδοση μίας εργασίας, είτε γραπτά στην εξεταστική. Ωστόσο στο προηγούμενο εξάμηνο, αρκετά άτομα που είχαν επιλέξει τον πρώτο τρόπο εξέτασης, κόπηκαν παρότι είχαν κάνει τις απαραίτητες παρουσίες. Όταν ζήτησαν από την έδρα της ανατομίας, το αυτονόητο, δηλαδή το να δουν τα γραπτά τους και να μάθουν το λόγο για τον οποίο κόπηκαν τους είπαν ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό. Ως απάντηση, ακολούθησε ένα ψήφισμα του φοιτητικού μας συλλόγου το οποίο απαιτούσε το να μπορεί ο καθένας να δει το γραπτό του και να ζητήσει αναβαθμολόγηση, καθώς και μια λίστα με τα ονόματα όσων ήθελαν αναβαθμολόγηση. Μετά από αυτές τις πιέσεις, η έδρα αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να επιτρέψει σε όποιον επιθυμεί να δει το γραπτό του.

Το περιστατικό όμως δεν έληξε εδώ, καθώς αυτήν τη φορά επινόησαν μια νέα ιστορία. Υποστήριξαν ότι όσοι κόπηκαν είχαν παραδώσει γραπτά που δεν είχαν όλα τον ίδιο γραφικό χρακτήρα. Μάλιστα ο κύριος Νάτσης απείλησε συμφοιτητές μας ότι αν δώσουν συνέχεια στο θέμα έχει κάθε δικαίωμα να τους περάσει από πειθαρχικό ακόμα και να τους διώξει από τη σχολή, πράγματα εντελώς ανυπόστατα που ως στόχο έχουν να μας εκφοβίσουν και να κάμψουν τις αντιδράσεις μας απέναντι σε τέτοιου είδους αυθαιρεσίες και αδικίες. Επίσης, κατηγόρησε όσους περιέχονταν στη λίστα ονομάτων που δόθηκαν για αναβαθμολόγηση, ότι προσυπέγραψαν το ψήφισμα του συλλόγου σαν άτομα και τους προέτρεψε να καταθέσουν μία δεύτερη λίστα με ονόματα για να διαχωρίσουν τη θέση τους. Προφανώς, ο κύριος Νάτσης είναι αρκετά χρόνια καθηγητής για να ξέρει πως οι αποφάσεις του Συλλόγου δεν είναι ατομικές αποφάσεις και δεν προσυπογράφονται από μεμονωμένα άτομα. Οι αποφάσεις του συλλόγου είναι αποφάσεις συλλογικής διεκδίκησης και όχι αντιπροσώπευσης. Ξεκάθαρη στόχευση του κύριου Νάτση ήταν η υπονόμευση της απόφασης, εκφοβίζοντας και απειλώντας. 

Η κατηγορία περί αντιγραφής με βάση την σύγκριση γραφικών χαρακτήρων και το κόψιμο φοιτητών με αυτήν την αιτιολόγηση είναι εντελώς απαράδεκτη, καθώς δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από μία υπόθεση! Και ποιός μας εγγυάται ότι η αυθαιρεσία τους δε θα επεκταθεί και στις γραπτές εξετάσεις, αναγνωρίζοντας σε ένα γραπτό διαφορετικό γραφικό χαρακτήρα ανάμεσα σε θέμα που γράφτηκε ψύχραιμα και σε θέμα που γράφτηκε γρήγορα και βιαστικά; Επίσης είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για μία απλή δικαιολογία και όχι για την πραγματικότητα, την οποία αναγκάστηκαν να κατασκευάσουν μετά τις αντιδράσεις που προέκυψαν!

Το περιστατικό αυτό δεν είναι μεμονωμένο και δεν αφορά μόνο την έδρα της ανατομίας, αλλά και αρκετές άλλες έδρες και μαθήματα. Η στόχευση είναι αφενός να καλλιεργηθεί μια κουλτούρα ότι ο κάθε καθηγητής μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, με τον φοιτητή να είναι ανήμπορος να αντιδράσει και αφετέρου οι σπουδές μας να δυσκολεύουν και να εντατικοποιούνται διαρκώς. Με τον τρόπο αυτόν, επιδιώκουν να δημιουργήσουν ένα μοντέλο φοιτητή προσκολλημένο μονάχα στα μαθήματά του, χωρίς κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες και δράση, χωρίς συλλογική συνείδηση, χωρίς δυνατότητες συλλογικής αντίστασης και διεκδίκησης, που θα έχει εμπεδώσει τον επιστημονισμό, τον ανταγωνισμό και τον ατομικό δρόμο!

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν αφορά μόνο όσους κόπηκαν στα συγκεκριμένα μαθήματα. Μας αφορά όλους! Οφείλουμε να αντιδράσουμε τόσο για να δικαιωθούμε στη συγκεκριμένη περίπτωση όσο και για να μην παγιωθούν τέτοιου είδους καταστάσεις!

Επειδή στα συλλογικά προβλήματα δεν χωράν ατομικές λύσεις...
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΔΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ
ΤΡΙΤΗ 20/9 ΣΤΙΣ 11:00

Απαιτούμε:

•         Να μπορούμε να βλέπουμε τα γραπτά μας και να ζητάμε αναβαθμολόγηση

•         Την αναβαθμολόγηση όσων κόπηκαν με την πρόφαση των διαφορετικών γραφικών χαρακτήρων

•         Καμία εκδικητική συμπεριφορά από την έδρα απέναντι στους φοιτητές

Κ.ΑΡ.Φ.Ι. - Ε.Α.Α.Κ.