Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2012
ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΩΝ 3 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
http://agwnas.wordpress.com/
ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ : http://www.ipetitions.com/petition/agwnas/
Αναβολή για τις 28 Νοεμβρίου αποφάσισε η έδρα του Αυτόφωρου Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης λόγω απουσίας των αστυνομικών που είναι οι μάρτυρες κατηγορίας για τα γεγονότα στη Θεσσαλονίκη με τον Γερμανό Πρόξενο. Πλήθος αλληλέγγυων είχε μαζευτεί έξω από τα δικαστήρια και υποδέχτηκε με χειροκροτήματα τον Θανάση Αγαπητό και τους δύο συνδικαλιστές της ΠΟΕ -ΟΤΑ.
Νωρίτερα είχε γίνει προσπάθεια να δημιουργηθεί κλίμα τρομοκρατίας με τις αστυνομικές δυνάμεις να προσπαθούν να απωθήσουν τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί. Παράλληλα η αστυνομία δεν ήθελε να επιτρέψει την είσοδο στην αίθουσα ούτε καν στα παιδιά και στη γυναίκα του Θανάση Αγαπητού και διεξήγαγε σωματικούς ελέγχους σε όποιον ήθελε να παρακολουθήσει τη δίκη.
Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012
Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2012
*αναδημοσίευση από επιτροπή αγώνα εαακ (σχήμα της αρχιτεκτονικής ΑΠΘ). Απάντηση στο κείμενο "Συριζαυγίτες του καθηγητή του τμήματος αρχιτεκτονικής Μαρτινίδη
Στον κάθε κύριο Μαρτινίδη
Με τέσσερις σύντομες παραγράφους ο κοινωνικός Αρμαγεδδόνας, που μαστίζει την ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια, περιγράφεται με κυνισμό ως γεγονός αναπότρεπτο, αλλά και απόλυτα δικαιολογημένο. Η ιδιωματική φράση του Στρος Καν «Grèce est dans la merde» δεν επιβεβαιώνεται από τους υπερχειλισμένους κάδους του Αριστοτελείου, όπως θέλετε να πιστεύετε. Επιβεβαιώνεται όμως από ένα Πανεπιστήμιο υπό κατάρρευση, που συντηρεί μαφιόζους και εργολάβους, που αρνείται να παρέχει αξιοπρεπή μισθό και συνθήκες εργασίας στους εργαζομένους του, που καλείται να αναδείξει τα όργανα διοίκησής του με αδιαφανείς διαδικασίες επιστολικών ψήφων, που παρέχει στους αποφοίτους του «ακριβά» εισιτήρια για το εξωτερικό και την ντόπια ανεργία. Τα τρικ της αστικής σκέψης, που χρησιμοποιούνται στο άρθρο για να αντιστρέψουν την εικόνα της πραγματικότητας, αναδύουν τελικά την αλλοτριωμένη συνείδησης ενός αλλοτριωμένου κόσμου.
Αν, κύριε Μαρτινίδη, δηλώνετε αλληλέγγυος του αγώνα που διεξάγεται, αλλά παρόλ’ αυτά θίγεται η αισθητική σας από το θέαμα του “απέραντου σκουπιδότοπου”, μπορείτε να φανείτε χρήσιμος προτείνοντας στους εργαζομένους έναν διαφορετικό, κυρίως όμως αποτελεσματικό τρόπο διεκδίκησης των αιτημάτων τους για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Η αλήθεια είναι, όμως, πως δεν περιμένουμε να ακούσουμε κάτι που να συναγωνίζεται έστω τον αφηρημένο, αντιφατικό και σίγουρα αναποτελεσματικό ανθρωπισμό που έθεσε ο Διαφωτισμός και η γαλλική επανάσταση (μάλλον το ευφυολόγημα των θυμάτων τις γκιλοτίνας με το ψωμί και το παντεσπάνι σας αντιπροσωπεύει καλύτερα).
Η απαξίωση από πλευράς σας, κύριε Μαρτινίδη, των κατοίκων της Ευκαρπίας, καθώς προβάλλετε ως ανεξήγητη την αντίρρηση περιφερειακών δήμων σε κάθε σχετική κατασκευή (χωματερής) στην περιοχή τους, δείχνει ότι η καταδίκη μιας ολόκληρης περιοχής σε σκουπιδότοπο φαίνεται να ξεπερνά εύκολα τις ανησυχίες σας, όταν αυτή ξεφεύγει από το επίπεδο του σχεδιαστηρίου ή της διάλεξής σας και γίνεται πραγματικότητα. Γιατί, την ίδια στιγμή που τα σκουπίδια στη Σχολή εμποδίζουν τους φοιτητές να συζητούν για τον χώρο της πόλης και να σχεδιάζουν οικήματα και οικισμούς, οι κάτοικοι της Ευκαρπίας διεκδικούν δικαίωμα στις τελευταίες ανάσες καθαρού αέρα που έχουν ξεφύγει από το εργοστάσιο ΤΙΤΑΝ που στέκει λίγο πιο δίπλα. Απολαύστε, λοιπόν, τα βιβλία σας και τη μπαρόκ μουσική στο σαλόνι σας -που σίγουρα δεν βλέπει σε χωματερή- και αφήστε εμάς τους υπόλοιπους, κάποιοι ιδιωματικά, κάποιοι κυριολεκτικά, σίγουρα πάντως να κυλιστούμε στο βούρκο.
Οι ικανοί, λέτε, κάπου θα βρουν να βιοποριστούν και να διοχετεύσουν την αγάπη τους για τη γνώση. Μα οι πολλά υποσχόμενοι κατά τους δασκάλους και οι καλοί που δεν χάνονται κατά τους γονείς, σαν να μαζεύονται πολλοί, όπως πολλά μαζεύονται τα τσαλαπατημένα όνειρα. Μήπως δεν ήταν ικανός, ο διαβασμένος σπουδαστής της φιλοσοφικής, της ιστορίας, της κοινωνιολογίας, που το αντικείμενο του ξεγράφεται ολοταχώς; Μα στην αρένα της “ικανότητας” που μας ρίχνετε, εμείς δεν δεχόμαστε πως ο πιο ικανός δάσκαλος είναι εκείνος που κλείνει τα μάτια στο αδιέξοδο μέλλον των περισσότερων σπουδαστών του και ο πιο ικανός φοιτητής είναι αυτός που φουσκώνει το πορτφόλιο του, αδιαφορώντας για ένα σύμπαν που διαλύεται γύρω του και που διαγράφει, την μια μετά την άλλη, οποιαδήποτε αξία έθεσε ποτέ η ανθρωπότητα. Δεν δεχόμαστε ένα πανεπιστήμιο κατ’ εικόνα και ομοίωση της επιχείρησης, ένα πανεπιστήμιο που καλλιεργεί τον ατομικό δρόμο και τον ανταγωνισμό, ένα πανεπιστήμιο που θυσιάζει τον κοινωνικό ρόλο στο βωμό των αναγκών της αγοράς. Όταν σε αυτό το πανεπιστήμιο θα διδάσκεται το μάθημα για τα ιερά και τα όσια του καπιταλισμού, εμείς θα χαζεύουμε τον ήλιο έξω απ' το παράθυρο.
Όμως εσείς απέναντι σε όλους αυτούς που δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια, που θέλουν να ζήσουν με οδηγό τις ανάγκες και τα όνειρά τους, που τα θέλουν όλα για όλους, έρχεστε να παρατηρήσετε μια αξιολόγηση γραμμένη με γιώτα σε μια αφίσα. Αξιολόγιση λοιπόν. Από το αξιολογίζω. Αυτό έχετε να πείτε. Την ίδια στιγμή, δεν παρατηρείτε, μάλλον σας διαφεύγει, το προφανές ενδεχόμενο μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς να βρεθεί στα αζήτητα της ιστορίας. Αντίθετα περιορίζεστε σε διατυπώσεις «επιστημονικά» ουδέτερες: «μειώνεται η πιθανότητα να πάρουν δίπλωμα ώστε να χρηματίζονται ως επιστήμονες».
Όσον αφορά στη θεωρία της σύγκλισης των άκρων -την οποία μάλιστα συχνά φιλοξενεί στις στήλες της η Καθημερινή- και τους ευφάνταστους νεολογισμούς σας περί συριζαυγιτών (και ας ξεκαθαρίσουμε εδώ πως η ΕΑΑΚ δεν ασπάζεται τις διαχειριστικές λογικές που προβάλλει η αριστερά του Σύριζα, αλλά αποτελεί κομμάτι της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στα πανεπιστήμια), θ’ αναρωτιόταν κανείς μήπως το αφηρημένο φιλοσοφικό σχήμα της μη διαφοράς ανάμεσα σε δύο ακραίους πόλους είναι ο μόνος τρόπος να χάσουν την σημασία τους οι ξεκάθαρες διαφορές μεταξύ των αξιών που φέρουν, στην προκειμένη περίπτωση ο νεοφασισμός και η επαναστατική αριστερά. Σε μια λογική, λοιπόν, μιμητισμού που πυροδοτεί την επαναληψιμότητά της πέρα από λογικά όρια, η βία καταφέρνει, σαν ένας γιγάντιος εξομοιωτής, να αφαιρεί τις διαφορές ανάμεσα στα δύο άκρα και να τα ενώνει με τα δεσμά της. Η θανάσιμη έχθρα λειτουργεί μάλλον σαν εχέγγυο συγγένειας, ομοιότητας, εν τέλει ταύτισης, η σαγήνη της αδελφότητας συνδέει θανάσιμους εχθρούς, όπως Κάιν και Άβελ ή Πολυνείκης και Ετεοκλής.
Θέλετε, λοιπόν, να μας θεωρείτε άκρα; Είμαστε, αφού παλεύουμε για δημοκρατία, ειρήνη και διεθνισμό, ενώ οι φασίστες για δικτατορία, πόλεμο και εθνικισμό. Απέναντι στην βίαιη κατάργηση των αυτονόητων, τα οποία ο δικός σας παραλογισμός κατηγορεί ως ανόητα, ασκούμε την συλλογική αντί-βία του κινήματος κι εκείνη δεν χρειάζεται κανένα άλλοθι. Και να, ανάμεσα στους λυσσαλέους αντιπάλους στέκεστε εσείς, ο “ουδέτερος” πόλος, αυτός που μπορεί και αποδομεί και τους δύο, αυτός που ξεφεύγει από τον κύκλο της μιμητικής βίας, ο δυτικός αστός, ο δάσκαλος συγγραφέας και αρχιτέκτονας. Ο ορθογράφος μέσα στη γενικευμένη ανορθογραφία. Και ταυτόχρονα αυτός που ενοχοποιεί τον μοναδικό ιστορικό αντίπαλο του φασισμού. Και αν υποθέσουμε ότι η εξουσία ανέχεται τον διανοούμενο μόνο στο βαθμό που ο λόγος και το έργο του εξυπηρετεί της ανάγκες της και αναπαράγει τους όρους της ύπαρξης της, τότε με τη δική σας περίπτωση μπορεί να κοιμάται ήσυχη τα βράδια.
Αν, λοιπόν, ψάχνετε μαφιόζους και φασίστες, κύριε Μαρτινίδη, θα πρέπει να τους αναζητήσετε αλλού. Στους σεκιούριτι που φυλάν τις Θερμοπύλες των ιδιωτικών πανεπιστημίων που τόσο αγαπάτε, στην σωματώδη προσωπική φρουρά των υπουργών και των πρυτάνεων που εφαρμόζουν την πολιτική που υποστηρίζετε με τη στάση σας, σ’ εκείνους που διώχνουν τους μετανάστες, τους απείθαρχους, τους ετερόδοξους, τους απεργούς. Να τους αναζητήσετε ανάμεσα σ’ εκείνους που παρουσιάζονται σαν σωτήρες σε ένα λαό, που όπως κι εσείς, παρουσιάζουν ως απαίδευτο, τεμπέλη και διεφθαρμένο. Ζήστε, λοιπόν, σε έναν κόσμο όπου η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου, σε έναν κόσμο που στο βωμό της ατομικής ελευθερίας (και όχι της προσωπικής, καθώς το πρόσωπο γεννιέται από τα σπλάχνα της συλλογικότητας, όπως μας δίδαξε κάποτε ένας δάσκαλος διόλου τενεκές) καίγεται κάθε ελπίδα συλλογικότητας, δημιουργικότητας κι ελευθερίας.
Κάντε μας, λοιπόν, τη χάρη και φύγετε από τώρα στο εξωτερικό, σε ένα από τα αξιοπρεπήπανεπιστήμια με τα καθαρά και υγιή περιβάλλοντα, με τους ικανούς δασκάλους και τους ικανούςφοιτητές, και τους ακόμα ικανότερους εργαζόμενους-καθαριστές. Μπορείτε να κάνετε μια καινούρια αρχή στο Χάρβαρντ, όπου ο ΓΑΠ διδάσκει «διαχείριση κρίσεων». Έχετε όμως τις επιφυλάξεις σας για την εκπλήρωση του μικροαστικού ονείρου σας, γιατί η ρετσινιά του «μπαταξή-Έλληνα» φαίνεται να είναι ανεξίτηλη... Έχετε τις επιφυλάξεις σας, γιατί το τραγούδι της νεολαίας για παιδεία, εργασία, ελευθερία και αξιοπρέπεια που συνθέτουμε στα νεολαιίστικα κινήματα του Ευρωπαϊκού Νότου, στη Χιλή, στον Καναδά, κάποια στιγμή θα φτάσει και στα αυτιά των αναπτυγμένων δυτικών κέντρων και τότε μπορεί και οι φοιτητές εκεί, με λόγιο ύφος και με σεβασμό στη χρήση της γλώσσας να σας απαντήσουν με κάτι από το μακρινό παρελθόν σας…
Κήριε καθιγυτά, γαμειέσται… (σύνθημα του Μάη του ’68)
Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012
Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012
Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2011
Άρθρο στο διαδίκτυο για τις κινητοποιήσεις στη Χιλή.

Αναδημοσίευση από http://www.guardian.co.uk/world/2011/oct/07/chilean-girls-occupation-school-protest
Chilean girls stage 'occupation' of their own school in education rights protest
For five months, girls demanding free university education for all have defied police to occupy their state school
Sleeping on a tiled classroom floor, sharing cigarettes and always on the lookout for police raids, the students of Carmela Carvajal primary and secondary school are living a revolution.
It began early one morning in May, when dozens of teenage girls emerged from the predawn darkness and scaled the spiked iron fence around Chile's most prestigious girl's school. They used classroom chairs to barricade themselves inside and settled in. Five months later, the occupation shows no signs of dying and the students are still fighting for their goal: free university education for all.
A tour of the school is a trip into the wired reality of a generation that boasts the communication tools that feisty young rebels of history never dreamed of. When police forces move closer, the students use restricted Facebook chat sessions to mobilise. Within minutes, they are able to rally support groups from other public schools in the neighbourhood. "Our lawyer lives over there," said Angelica Alvarez, 14, as she pointed to a cluster of nearby homes. "If we yell 'Mauricio' really loud, he leaves his home and comes over."
For five months, the students at Carmela Carvajal have lived on the ground floor, sometimes sleeping in the gym, but usually in the abandoned classrooms where they hauled in a television, set up a private changing room, and began to experience school from a different perspective.
The first thing they did after taking over the school was to hold a vote. Approximately half of the 1,800 students participated in the polls to approve the takeover, and the yays outnumbered the nays 10 to one.
Now the students pass their school days listening to guest lecturers who provide free classes on topics ranging from economics to astronomy. Extracurricular classes include yoga and salsa lessons. At night and on weekends, visiting rock bands set up their equipment and charge 1,000 pesos (£1.25) per person to hear a live jam on the basketball court. Neighbours donate fresh baked cakes and, under a quirk of Chilean law, the government is obliged to feed students who are at school – even students who have shut down education as usual.
So much food has poured in that the students from Carmela Carvajal now regularly pass on their donations to hungry students at other occupied schools.
Municipal authorities have repeatedly attempted to retake the school, sending in police to evict the rebel students and get classes back on schedule, but so far the youngsters have held their ground.
"It was the most beautiful moment, all of us in [school] uniform climbing over the fence, taking back control of our school. It was such an emotional moment, we all wanted to cry," Alvarez said. "There have been 10 times that the police have taken back the school and every time we come and take it back again."
The students have built a hyper-organised, if somewhat legalistic, world, with votes on everything including daily duties, housekeeping schedules and the election of a president and spokeswoman. The school rules now include several new decrees: no sex, no boys and no booze. That last clause has been a bit abused, the students admit.
"We have had a few cases of classmates who tried to bring in alcohol, but we caught them and they were punished," said Alvarez, who was stationed at the school entrance questioning visitors. Alvarez, who has lived at the school for about four months, laughed as she described the punishment. "They had to clean the bathrooms," she said.
Carmela Carvajal is among Chile's most successful state schools. Nearly all the graduates are assured of a place in top Chilean universities, and the school is a magnet, drawing in some of the brightest minds from across Santiago, the nation's capital and a metropolis of six million.
But the story playing out in its classrooms is just a small part of a national student uprising that has seized control of the political agenda, wrongfooted conservative president Sebastián Piñera, and called into question the free-market orthodoxy that has dominated Chilean politics since the Pinochet era.
The students are demanding a return to the 1960s, when public university education was free. Current tuition fees average nearly three times the minimum annual wage, and with interest rates on student loans at 7%, the students have made financial reform the centrepiece of their uprising.
At the heart of the students' agenda is the demand that education be recognised as a common right for all, not a "consumer good" to be sold on the open market.
Currently, many Chilean schools are for-profit institutions, run as businesses. Until recently, the classified section of the leading newspaper, el Mercurio, regularly featured schools for sale, in adverts that often described the institutions as highly profitable investments.
The Chilean uprising has changed that. Now owners of public schools have begun posting employment ads in local newspapers for security guards to fend off attempts by students to seize the schools. One advert offered employment to able-bodied men who could use dogs to repel potential student takeovers. ("No experience necessary," it read.)
Politicians and many parents fret that the cancellation of classes has turned 2011 into "a lost year" for public education, but for many of the students the past five months has been the most intensive education of their life.
"I have become a lot more mature. I used to judge my classmates by their looks. Now I understand them and together we stand up for what we believe," said Camila Gutierrez, 15, a freshman at Carmela Carvajal. "It has been exhausting, but if you want something in life, you have to fight for it."
The first murmurings of the "Chilean Winter" came in in late May with the first takeover of a public school. Five months later, around 200 state elementary and high schools as well as a dozen universities have now been occupied by students. Weekly protest marches gather between 50,000-100,000 students throughout the nation, with especially large turnouts in coastal cities of Valparaiso and Concepcion. Charismatic student leader Camila Vallejo - known as Comandante Camila - has become a cult hero across Latin America. Initially, the protestors's demands for free universal education was flatly rejected by the conservative administration of president Sebastian Pinera, but the government is now moving incrementally towards meeting their demands.
Talks between the ruling conservative government and striking students collapsed on Wednesday evening with irate students accusing the government of failing to provide new proposals. But Government officials responded that the students would be welcomed back to negotiate.
On Thursday when thousands of students gathered for a protest march in downtown Santiago, Government officials refused to authorize a march route that included a central thoroughfare and defiant students used social media to send out a singular message – the march is on. For much of Thursday, downtown Santiago was awash in tear gas and rioting youth. Smashed cars, 137 arrests and mutual accusations that the violence was avoidable further highlighted the gulf between student leaders and the Pinera government.
With imaginative protests including a kiss-a-thon in which 3,000 couples groped and smooched for exactly fifteen minutes, the Chilean student movement has captured the imagination of a long dormant but apparently disenchanted Chilean public. The unified front of students also counts on support from an estimated 6 of 10 adults in Chile, far higher than the nation's political coalitions or President Sebastian Pinera whose recent approval ratings has ranged from 22% to 30%. However the frequent violence which accompanies the street marches has outraged many Chileans who see their cherished stability now on the edge of social chaos.

